Η Ελένη έχει αποκαλύψει το κινητικό της πρόβλημα στη Βερόνικα. Οι μαθητές ξαναγράφουν την επιστολή της στη Βερόνικα.

 

Ο Π. Ρ. από το Α΄4 φαντάζεται την Ελένη να γράφει:

Αγαπητή Βερόνικα,

Πολύ στενοχωριέμαι με όσα βιώνεις, διότι αντιλαμβάνομαι τον πόνο σου. Τα ίδια βιώνω κι εγώ για τα κινητικά προβλήματα που έχω. Δεν είναι λίγες οι φορές που είναι κλειστές οι διαβάσεις των αναπήρων από παρκαρισμένα αμάξια. Ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται ούτε σέβεται το διαφορετικό. Νιώθω την ίδια αγανάκτηση με σένα. 

Συχνά, καθώς είμαι στον δρόμο,νιώθω να με κοιτάζουν παράξενα που βρίσκομαι σε αναπηρικό αμαξίδιο. Απ' τη μια αισθάνομαι περίεργα, αλλά από την άλλη, νιώθω τόσο καλά που ζω. Απεχθάνομαι ειδικά τους ανθρώπους που κάνουν πως δε με βλέπουν.

Πιστεύω πως η αντίληψη του κόσμου κάποια στιγμή θα αλλάξει απέναντι στα άτομα με αναπηρία ή στα άτομα από άλλη χώρα, όπως είσαι εσύ. Θα πρέπει να καταλάβουν πως οι άνθρωποι με αναπηρία μπορούν να συνεχίσουν να ζουν κανονικά. Το ίδιο ισχύει και για όσους κατάγονται από άλλη χώρα. 

Θα πρέπει να τελειώσω το γράμμα μου, διότι αύριο είναι η πρώτη μου προπόνηση με την εθνική ομάδα γυναικών παραολυμπιακών αγώνωνμπάσκετ. Έχω μεγάλη αγωνία, γιατί θα πιάσω μετά από πολύ καιρό μπάλα μπάσκετ. Μόνο που δε θα τρέχω εγώ, αλλά το καροτσάκι μου! 

Χίλια γλυκά φιλιά,

Ελένη

Η Ν. Σ. από το Α΄4 γράφει:

Αγαπημένη μου Βερόνικα, 

Στενοχωριέμια πολύ με όλα αυτά που σου συμβάινουν. Σε νιώθω απόλυτα. Πόσο λυπάμαι που βιώνεις παρόμοιες καταστάσεις με τις δικές μου! Δε θα ήθελα να βιώνει κανένας αυτό τον ρατσισμό, ειδικά ένα αγαπημένο μου πρόσωπο όπως εσύ. Είναι απίστευτο πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να δεχτούν το διαφορετικό. Οι γείτονές σας είναι τελείως απαράδεκτοι με τη συμπεριφορά τους. Ούτε καν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορούν να μιλούν με τέτοιο τρόπο κρίνοντας  μόνο και μόνο από την καταγωγή! 

Μη νομίζεις ότι κι εγώ δεν αντιμετωπίζω αντίστοιχες καταστάσεις στην καθημερινότητά μου! Δεν μπορούν να δεχτούν κάτι διαφορετικό όπως είναι η αναπηρία που βιώνω εγώ. Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που, κάθε φορά που περνάω δίπλα τους, με κοιτάνε λες και είμαι κάτι το τελείως "εξωγήινο". Οι χειρότεροι είναι οι δήθεν διακριτικοί, που μπορεί να χρειάζεσαι τη βοήθειά τους και απλώς να σε προσπερνούν. Είνια τραγικό που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι κάτι φυσιολογικό και τη βιώνουν πολλοί άνθρωποι, όπως κι εγώ.

Πρέπει να δείξουμε υπομονή. Οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, αλλά απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και από την κοινωνία και από εμάς, καθώς πρέπει να τους δείχνουμε τον σωστό δρόμο. 

Σου στέλνω τα φιλιά μου και τις ευχές μου για δύναμη και κουράγιο. Μην το βάζεις κάτω και όλα θα πάνε καλά. 

Σ' αγαπώ πολύ και σε νιώθω απόλυτα.

Φιλιά,

Ελένη

Το γράμμα της Α. Τσ. από το Α΄4:

Αγαπημένη μου, Βερόνικα,

Πολύ στενοχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα σου συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Η ζωή καμιά φορά είναι σκληρή μαζί μας. Τώρα ξέρω πολύ καλά, επειδή το βιώνω κι εγώ, πως "Ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι μακρύς".

Συμμερίζομαι την αγανάκτησή σου. Ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται το διαφορετικό. Αδιαφορεί για τον ανάπηρο, σιχαίνεται τον μελαμψό και μισεί όποιον δεν είναι σαν αυτόν. Εκείνο που με πληγώνει περισσότερο είναι ο οίκτος και η υποκρισία που δείχνουν για το πρόβλημά μου. Σιχαίνομαι αυτούς που καμώνονται πως δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει άνθρωπος με κινητικά προβλήματα. Αυτούς που νομίζουν πως είμαι ανήμπορη και με προσπερνούν ή στρέφουν το βλέμμα αλλού μόλις με αντικρίσουν. Αυτοί είναι οι χειρότεροι. 

Είμαι βέβαιη πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. 

Δε σου γράφω περισσότερα, γιατί αύριο είναι μεγάλη μέρα. Θα δώσουμε τον τρίτο αγώνα μπάσκετ σε αναπηρικό αμαξίδιο και πρέπει να κοιμηθώ νωρίς για να είμαι σε φόρμα.

Ελένη

Η Μ. Πρ. από το Α΄4 :

Αγαπημένη μου, Βερόνικα,

Πολύ στενοχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα σου συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Δεν είσαι η μόνη. Και σε μένα συμβαίνουν αυτά. Μπορώ να σε καταλάβω. Δεν πρέπει να ντρέπεσαι για την καταγωγή σου. Μην τους δίνεις σημασία. Πιστεύω ότι σε λίγο καιρό θα ηρεμήσουν τα πράγματα. 

Δε σου κρύβω όμως, ότι, παρά τις συμβουλές που σου δίνω, κι εγώ ντρεπόμουν να σου πω ότι έχω κινητικά προβλήματα. Ξέρεις, εδώ, όλοι με λένε παράξενη, με κοροϊδεύουν και πολλά άλλα. Έπειτα όμως, ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι δεν τους έχουμε ανάγκη! Βαρέθηκα πια! Θα ζήσουμε τη ζωή όπως μας αξίζει! 

Τήρησε τος συμβουλές μου και όλα θα αλλάξουν. Θα δεις! Έχε μου εμπιστοσύνη.

Πολλά φιλιά, 

Ελένη    

Η Ελένη και η Βερόνικα συναντιούνται. Πώς θα είναι άραγε η πρώτη συνάντηση των κοριτσιών;

Η μαθήτρια Λ. Ρ. από το Α΄4 γράφει:

Μια μέρα η Ελένη και η Βερόνικα αποφάσισαν να συναντηθούν. Ήταν και οι δύο πολύ χαρούμενες, αν και η Ελένη ήταν αγχωμένη για την αντίδραση της Βερόνικας. 

- Γεια σου, Ελένη! Πόσο ανυπομονούσα να βρεθούμε!

- Γεια σου, Βερόνικα! Κι εγώ είμαι πολύ ενθουσιασμένη.

- Να σου πω την αλήθεια, καλή είναι και η αλληλογραφία, αλλά το να σ'  έχω δίπλα μου είναι υπέροχο.

- Συμφωνώ. Θέλω να σου πω ότι είσαι πιο όμορφη απ'  ό,τι σε φανταζόμουν.

- Σε ευχαριστώ πολύ! Κι εσύ είσαι πανέμορφη. Όμως... να σε ρωτήσω κάτι; 

- Ναι, φυσικά.

- Γιατί δεν μου το είπες από την αρχή; 

- Φοβόμουν ...

- Τι φοβόσουν; 

- Ότι θα με κοιτούσες με τον ίδιο οίκτο που με κοιτάζουν όλοι.

- Μα είναι δυνατόν; Είσαι φίλη μου και σε αγαπάω όπως είσαι. Έτσι κάνουν οι φίλοι.

- Δηλαδή, ακόμα κι έτσι θα συνεχίσεις να είσαι φίλη μου; 

- Μα φυσικά! Θα ήθελα και να σε ευχαριστήσω για τη βοήθεια και τη στήριξή σου στο πρόβλημα που αντιμετώπισα με τους γείτονές μου.

- Οπως είπες κι εσύ, έτσι κάνουν οι φίλοι, Βερόνικά μου!

Τα δυο κορίτσαι συνέχισαν τη βόλτα τους συζητώντας, γελώντας και περνώντας ευχάριστα την ώρα τους.

Γράμματα σ' αυτούς που ταξιδεύουν στις θάλασσες...

 

Από τη μαθήτρια του Γ2 Κ.Μ

Αγαπημένε μου μπαμπά, 

Πώς είσαι; Ελπίζω οι μέρες να κυλούν ήρεμα εκεί... Εγώ και η μαμά δεν τα πάμε πολύ καλή. Τσακωνόμαστε συνέχεια. Λέει πως δεν βοηθάω καθόλου στις δουλειές του σπιτιού, όμως εγώ θέλω να επικεντρωθώ στα μαθήματά μου. Εύχομαι να ήσουν εδώ, σίγουρα θα ήξερες πώς να με συμβουλεύσεις!

Η καθημερινότητά μου δεν έχει αλλάξει πολύ, όπως τα ξέρεις. Κάθε πρωί ξυπνάω στις 6:00, να ετοιμαστώ για το σχολείο και να φάω πρωινό. Μετά η μαμά με πηγαίνει εκεί περπατώντας. Στο σχολείο περνάω τέλεια, ήρθε μια καινούρια κοπέλα, η Χριστίνα. Γνωριστήκαμε και τώρα είμαστε κολλητές φίλες. Εκείνη έχει χάσει τον μπαμπά της. Όταν μου το είπε, στεναχωρήθηκα πολύ κι ένιωσα ευγνώμων που μπορώ και σε βλέπω, έστω κι αν είναι για λίγο καιρό.

Στα μαθήματα είμαι πρώτη, η κυρία Κωνσταντίνα είπε στη μαμά ότι έχει ανέβει πολύ η επίδοσή μου, γι' αυτό η μαμά χθες με άφησε να παίξω μέχρι αργά με την Χριστίνα. 

Μου λείπεις πολύ, μπαμπά, μετράω τις μέρες αντίστροφα μέχρι να γυρίσεις. Όταν λάβεις το γράμμα μου απάντησέ μου, θέλω πολύ να μάθω κι εγώ πώς περνάς. Σ' αγαπάω πολύ!

Με αγάπη

Η κορούλα σου

Θάλασσα, πικροθάλασσα, γιατί να σ' αγαπήσω...

 

Από τη μαθήτρια του Γ1 Κ.Α

Ημερολόγιο, 

η ζωή ενός ναυτικού έχει γοητεία και αίγλη τέτοια που ποτέ αλλού δε συναντά άνθρωπος...Επαφή και συνύπαρξη με το θαλάσσιο στοιχείο, αγαλλίαση και εναρμόνιση με το περιβάλλον, περιπέτειες και ταξίδια. Η θάλασσα σού ανοίγει ορίζοντες, σε βάζει σε σκέψεις, δίνει ζωντάνια στα όνειρα, στα βιώματα, στη ζωή την ίδια. Ο θαλασσοπόρος νιώθει ανίκητος, δυνατός και ελεύθερος, θυμίζει σφριγηλό και ρωμαλέο θαλάσσιο ίππο. Η θάλασσα όλα τα γιατρεύει...

Η εικόνα της θάλασσας με τράβηξε κι εμένα ν' ακολουθήσω τη ζωή του ναυτικού και σπίτι μου να κάνω τη θάλασσα και τη λαμαρίνα. Κι εγώ πώς να γνωρίζω πως πριν ν' απολαύσω τη γλύκα του ταξιδιού, θα πρέπει να μυηθώ σε άλλα ξένα και δύσβατα μονοπάτια; Ο ύπνος είναι δύσκολος και συχνά τον στερείσαι, αφού οι βραδινές βάρδιες είναι τακτικές. Η στεριά είναι σταθερή, αλλά η θάλασσα είναι ανίκητη, απείθαρχη, σου προκαλεί ζαλάδα και αρρώστιες τις οποίες δεν είναι εύκολο ν' αντιμετωπίσεις καταμεσής του πελάγους. Ο ναυτικός οφείλει να προσαρμόζεται στο κλίμα που, από τόπο σε τόπο, από λιμάνι σε λιμάνι μεταβάλλεται και διαφέρει. Από την άλλη, τα καιρικά φαινόμενα είναι απρόσμενα και δημιουργούν αντίξοες συνθήκες μετακίνησης. Ένα από τα πιο συχνά είναι η πυκνή νυχτερινή ομίχλη που περιορίζει την ικανότητα να παρατηρούμε τα φώτα που εκπέμπουν οι φάροι..

Ο ναυτικός δεν έχει σταθερή οικία, είναι νομάς. Τα ταξίδια που καλείται να πραγματοποιήσει είναι μακροχρόνια. Τον πνίγει η μοναξιά και πλήττεται από την ανία και τη μονοτονία του καραβιού. Βρίσκεται μακριά από τ' αγαπημένα του πρόσωπα και την πατρίδα του. Κυριεύεται από πόνο, απόγνωση και θλίψη που δεν μπορεί να επιστρέψει. Νοσταλγεί μνήμες ερωτικές, οικογενειακές, θλιβερές, αλλά και ευχάριστες. Ακόμη κι ο ίδιος αμφισβητεί αν έχει σκοπό στη ζωή του ή απλώς τον παρασύρει η ομορφιά της θάλασσας και τα μυστήρια που αυτή κρύβει....

Παραμύθια και διδακτικές ιστορίες...

 Ο Λίο και οι εφιάλτες

Από τη μαθήτρια του Γ2 Κ.Μ

Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μακρινό νησί ζούσε ένα μικρό αγόρι, ο Λίο. Ο Λίο ζούσε ευτυχισμένος με τους γονείς του. Ξυπνούσε κάθε μέρα, έτρωγε πρωινό, πήγαινε στο σχολείο του, έπαιζε με τους φίλους του και έκανε όσα κάνει ένα αγόρι της ηλικίας του.

 Από τότε που ξεκίνησε όμως το Γυμνάσιο, άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Κάθε βράδυ, όταν πήγαινε για ύπνο, έβλεπε κάποια περίεργα πλάσματα. Μια φορά μάλιστα είχε δει ένα ψάρι με πόδια αλόγου, βλέμμα ανθρώπου και χέρια χιμπατζή να γυροφέρνει στο δωμάτιό του! Κάθε βράδυ έβλεπε και κάτι άλλο. Δεν ήθελε να πηγαίνει για ύπνο, διότι φοβόταν πολύ αυτά τα περίεργα πλάσματα. Δεν το είπε σε κανέναν όμως, ούτε στους γονείς του ούτε σε κάποιον
από τους φίλους του, για να τον βοηθήσουν. Σκεφτόταν ότι θα τον κοροϊδέψουν και θα τον πουν μωρό. 

Μια μέρα όμως, πριν πάει για ύπνο, σκέφτηκε: "Είσαι πολύ ώριμος για να βλέπεις εφιάλτες, Λίο, σύνελθε επιτέλους!". Ακούμπησε τότε το κεφάλι στο μαξιλάρι και προσπάθησε να κοιμηθεί. Μετά από λίγη ώρα όμως, άκουσε την ντουλάπα του να κάνει έναν περίεργο θόρυβο και τότε είδε δυο μεγάλα πράσινα μάτια να τον κοιτάζουν κατάματα. Τα πόδια του είχαν μουδιάσει και κρύος ιδρώτας έπεφτε από το μέτωπο. Έτσι, δεν άντεξε άλλο και έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στο δωμάτιο των γονιών του. Τους τα εξήγησε όλα, . Τους είπε: "Εδώ και αρκετό καιρό βλέπω κάποια περίεργα όνειρα, ξέρω ότι είμαι αρκετά μεγάλος , για να βλέπω ακόμα τέτοιους εφιάλτες, αλλά, σας παρακαλώ, βοηθήστε με να το ξεπεράσω". Τότε οι γονείς του τον πήραν μια αγκαλιά και του είπαν: "Είναι φυσιολογικό να βλέπεις κάποιες φορές εφιάλτες, μπορεί να φταίει το άγχος ξέρεις... υπάρχει όμως ένας τρόπος να το αντιμετωπίσεις. Κάθε βράδυ, όταν θα πηγαίνεις για ύπνο, θα σκέφτεσαι τ' αγαπημένα σου πρόσωπα κι έτσι κανείς ποτέ δε θα σε ξαναενοχλήσει. Και πίστεψέ μας, δεν είσαι ο μόνος που βλέπει εφιάλτες... για ρώτα και τους φίλους σου αύριο στο σχολείο..."

Όταν ο Λίο  την επόμενη μέρα πήγε σχολείο, ρώτησε τους φίλους του: "Παιδιά, εσάς σας έχει τύχει να βλέπετε στον ύπνο σας περίεργα πλάσματα;" "Ξέρω ότι θ' ακουστεί περίεργο, αλλά εγώ βλέπω κάθε βράδυ ένα πελώριο κουνούπι με φτερά στρουθοκαμήλου" είπε ο φίλος του ο Μάρκ. "Κι εγώ βλέπω ότι πέφτω από μεγάλα ύψη" συμπλήρωσε ο Άλεξ. Έτσι, οι τρεις φίλοι άρχισαν να γελάνε με όλα αυτά τα περίεργα που έβλεπαν κάθε βράδυ. Και τόσο πολύ γέλασαν, που κανείς δεν ξαναείδε πια εφιάλτη. 

Η ιστορία αυτή μας διδάσκει ότι ό,τι και να μας συμβαίνει, πρέπει να μιλάμε γι' αυτό και να μην το κρύβουμε, γιατί όσο το κρύβουμε, τόσο πιο πολύ θα το κουβαλάμε μέσα μας...

Τα ταξίδια με το KURO SIWO συνεχίζονται...

 

Από τη μαθήτρια του Γ1 Ι.Α

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 1947

Απ΄ το πρωί όλα έδειχναν πως θα ήταν μια καλή, γεμάτη μέρα. Ξύπνησα από το μπότζι του πλοίου κι αμέσως βυθίστηκα σε μια γλυκιά γαλήνη, κοιτώντας από το μικρό φινιστρίνι της ταπεινής καμπίνας μου στη θάλασσα. Τα κύματά της έμοιαζαν να τρέχουν, να παρασύρονται από τη συνήθη βιασύνη του πρωϊνού και ταυτόχρονα να χτυπούν το πλοίο μ' ένα καθησυχαστικό, αλλά συνάμα μονότονο ήχο. 

Ντύθηκα βιαστικά και ανέβηκα στο κατάστρωμα για την πρώτη βάρδια της ημέρας, ανταλλάσσοντας λιγοστές, κοφτές, νυσταγμένες κουβέντες με τους υπόλοιπους ναύτες και έπιασα αμέσως δουλειά. Τα λεπτά της πρωινής μου βάρδιας κυλούσαν βασανιστικά, αργά και πολύ μονότονα, καθώς έστρωνα την καυτή πίσσα στο εσωτερικό του ταλαιπωρημένου πλοίου μας. Όσο δούλευα, αναμνήσεις εισέβαλαν στο μυαλό μου, κάνοντας τις σκέψεις μου να σφυροκοπούν...Ξαναβίωσα πολύβουες οικογενειακές μαζώξεις, παρατήρησα από μακριά αγαπημένα μου πρόσωπα, χαρούμενες, ηλιόλουστες κυριακάτικες βόλτες και βροχερά πρωινά του Σαββάτου. 

Όλα αυτά γέμισαν την ψυχή μου με θλίψη, απέραντο πόνο και μεγάλη νοσταλγία για την πανέμορφη, ξεχωριστή οικογένειά μου, που τόσο καιρό μπορώ μόνο ν' αναπολώ. Όταν πλέον ήρθε η πολυπόθητη στιγμή της αλλαγής, η λύπη με είχε κατακυριεύσει και σκυθρωπός κατευθύνθηκα προς την κουζίνα, για να επιτελέσω το δεύτερο καθήκον μου, δηλαδή να τακτοποιήσω κάποια σερβίτσια. Λόγω όμως των σκηνών και των αναμνήσεων που είχαν πλημμυρίσει το μυαλό μου, ήμουν αφηρημένος, με αποτέλεσμα οι περισσότερες πορσελάνες που κρατούσα, να κομματιαστούν στο ξύλινο, φθαρμένο πάτωμα του μαγειρείου. Δυστυχώς, αυτή η απερισκεψία μού στοίχισε πάμπολλες νυχτερινές βάρδιες, όμως δεν με πειράζουν πια, αφού καταπολεμώ την ανία και την εξάντληση, αγναντεύοντας τον έναστρο ουρανό, αναπολώντας τρυφερές αναμνήσεις... και η ώρα περνά, πιο γοργά, αν και πάντα κουραστικά.

Παρά όμως τις δύσκολες, ανθυγιεινές συνθήκες που επικρατούν εδώ, το εξουθενωτικό πρόγραμμα των ναυτών, τη νοσταλγία και την θλίψη για το σπίτι μας και την ακατανίκητη ανία που προκαλεί η ζωή στο απόλυτο γαλάζιο για πολύ καιρό, η ζωή στη θάλασσα κρύβει πολλά καλά, εμπειρίες και εικόνες αξέχαστες, που κάνουν τον νόστο και την καρτερία λιγότερο επίπονα...

Oι μαθητές ταξιδεύουν στις μακρινές θάλασσες, γνωρίζουν το ''Kuro Siwo'' και καταγράφουν στο ημερολόγιο την εμπειρία τους...

 

                                                                                                            

Από τη μαθήτρια του Γ2 Σ.Μ

Δευτέρα 11 Ιουνίου 1947

Γράφω, για να  περιγράψω και να  διηγηθώ τα γεγονότα που έχουν λάβει μέρος τις τελευταίες  οχτώ  μέρες, από  όταν άρχισε το ταξίδι. Το ταξίδι είναι πολύ κουραστικό, όλη μέρα μαγειρεύω στην κουζίνα του πλοίου μαζί με τους άλλους μάγειρες... ετοιμάζουμε τα γεύματα για τους εξαντλημένους από τις δύσκολες βάρδιες ναυτικούς. Η μέρα μου ξεκινάει με το πλύσιμο των πιάτων. Όταν κάνω δουλειές, ξεχνιέμαι από τη ζωή πίσω στο νησί, την αγαπημένη μου οικογένεια, τις κόρες μου, που έχουν γίνει ολόκληρες δεσποινίδες, τον σύζυγό μου και το σπίτι μας. Οι ναυτικοί περνάν και αυτοί δύσκολα, όπως όλοι μας άλλωστε… ανυπομονούν να λάβουν ένα γράμμα από τις  οικογένειες τους που τους περιμένουν να γυρίσουν από το ταξίδι. Δυστυχώς όμως τα γράμματα δεν φτάνουν στα χέρια τους… πολλές φορές χάνονται στην διαδρομή ή μπερδεύονται με άλλα γράμματα. Όλο το πλήρωμα είναι εξουθενωμένο κι από τις βάρδιες στο καράβι κι από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες. Πολλές φορές μένουν ξάγρυπνοι τα βράδια από τις αυπνίες, την αγωνία και τον φόβο για το άγνωστο… Αχ και τι δεν θα ΄δινα κι εγώ και οι ναυτικοί, για να δούμε τις οικογένειές μας για ακόμη μια φορά πριν φύγουμε για το ταξίδι ή έστω να έφτανε στα χέρια μας ένα γράμμα τους… Περιμένω με ανυπομονησία το γράμμα που οι κόρες μου μού υποσχέθηκαν πριν φύγω… Ελπίζω μία από τις επόμενες μέρες να το έχω στα χέρια μου…

Από τη μαθήτρια του Γ2 Ε.Μ

Ξύπνησα νωρίς σήμερα, με το χάραμα. Η θάλασσα ήταν γαλήνια, ο ήλιος άρχισε να ξημερώνει και ο ουρανός έλαμπε με χρώματα. Ήταν μια πανέμορφη μέρα, ιδανική για ψάρεμα. Σήμερα, η βάρδια μου ξεκινούσε στις 6:00. Ήμουν ενθουσιασμένος, καθώς είχαμε προγραμματίσει ψάρεμα στα ανοιχτά. Φόρεσα τη στολή μου, πήρα το καλάμι μου και ανέβηκα στο κατάστρωμα. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, τα κύματα έσκιζαν απαλά το πλοίο. Ο ήλιος άρχισε να ζεσταίνει τον ουρανό, τα δελφίνια έπαιζαν στα κύματα. Ήταν μια μαγευτική εικόνα. Ρίξαμε τα δίχτυα και περιμέναμε. Η ώρα περνούσε, η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη και γαλήνια. Ξαφνικά, νιώσαμε ένα τσίμπημα! Ένα ψάρι είχε πιαστεί στα δίχτυα! Τραβήξαμε τα δίχτυα με ενθουσιασμό. Ήταν γεμάτα με ψάρια! Ήταν μια επιτυχημένη ψαριά, νιώθαμε χαρούμενοι και γεμάτοι ενέργεια. Η ζωή του ναυτικού είναι γεμάτη με όμορφες στιγμές, όπως αυτή. Είναι μια ζωή γεμάτη με περιπέτειες, ομορφιά και έντονα συναισθήματα. Φυσικά, υπάρχουν και δύσκολες στιγμές, τρικυμίες, μοναξιά. Όμως, όλα αυτά ανταμείβονται με την ομορφιά της θάλασσας, την αίσθηση ελευθερίας, την συντροφικότητα του πληρώματος και την περηφάνια για το έργο που επιτελούμε. Σήμερα, νιώθω ευγνώμων για τη θάλασσα, περήφανος για το επάγγελμά μου και αισιόδοξος για το μέλλον. Η ζωή του ναυτικού μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά είναι μια ζωή γεμάτη με ευχαρίστηση.