Παραμύθια και διδακτικές ιστορίες...

 Ο Λίο και οι εφιάλτες

Από τη μαθήτρια του Γ2 Κ.Μ

Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μακρινό νησί ζούσε ένα μικρό αγόρι, ο Λίο. Ο Λίο ζούσε ευτυχισμένος με τους γονείς του. Ξυπνούσε κάθε μέρα, έτρωγε πρωινό, πήγαινε στο σχολείο του, έπαιζε με τους φίλους του και έκανε όσα κάνει ένα αγόρι της ηλικίας του.

 Από τότε που ξεκίνησε όμως το Γυμνάσιο, άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Κάθε βράδυ, όταν πήγαινε για ύπνο, έβλεπε κάποια περίεργα πλάσματα. Μια φορά μάλιστα είχε δει ένα ψάρι με πόδια αλόγου, βλέμμα ανθρώπου και χέρια χιμπατζή να γυροφέρνει στο δωμάτιό του! Κάθε βράδυ έβλεπε και κάτι άλλο. Δεν ήθελε να πηγαίνει για ύπνο, διότι φοβόταν πολύ αυτά τα περίεργα πλάσματα. Δεν το είπε σε κανέναν όμως, ούτε στους γονείς του ούτε σε κάποιον
από τους φίλους του, για να τον βοηθήσουν. Σκεφτόταν ότι θα τον κοροϊδέψουν και θα τον πουν μωρό. 

Μια μέρα όμως, πριν πάει για ύπνο, σκέφτηκε: "Είσαι πολύ ώριμος για να βλέπεις εφιάλτες, Λίο, σύνελθε επιτέλους!". Ακούμπησε τότε το κεφάλι στο μαξιλάρι και προσπάθησε να κοιμηθεί. Μετά από λίγη ώρα όμως, άκουσε την ντουλάπα του να κάνει έναν περίεργο θόρυβο και τότε είδε δυο μεγάλα πράσινα μάτια να τον κοιτάζουν κατάματα. Τα πόδια του είχαν μουδιάσει και κρύος ιδρώτας έπεφτε από το μέτωπο. Έτσι, δεν άντεξε άλλο και έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στο δωμάτιο των γονιών του. Τους τα εξήγησε όλα, . Τους είπε: "Εδώ και αρκετό καιρό βλέπω κάποια περίεργα όνειρα, ξέρω ότι είμαι αρκετά μεγάλος , για να βλέπω ακόμα τέτοιους εφιάλτες, αλλά, σας παρακαλώ, βοηθήστε με να το ξεπεράσω". Τότε οι γονείς του τον πήραν μια αγκαλιά και του είπαν: "Είναι φυσιολογικό να βλέπεις κάποιες φορές εφιάλτες, μπορεί να φταίει το άγχος ξέρεις... υπάρχει όμως ένας τρόπος να το αντιμετωπίσεις. Κάθε βράδυ, όταν θα πηγαίνεις για ύπνο, θα σκέφτεσαι τ' αγαπημένα σου πρόσωπα κι έτσι κανείς ποτέ δε θα σε ξαναενοχλήσει. Και πίστεψέ μας, δεν είσαι ο μόνος που βλέπει εφιάλτες... για ρώτα και τους φίλους σου αύριο στο σχολείο..."

Όταν ο Λίο  την επόμενη μέρα πήγε σχολείο, ρώτησε τους φίλους του: "Παιδιά, εσάς σας έχει τύχει να βλέπετε στον ύπνο σας περίεργα πλάσματα;" "Ξέρω ότι θ' ακουστεί περίεργο, αλλά εγώ βλέπω κάθε βράδυ ένα πελώριο κουνούπι με φτερά στρουθοκαμήλου" είπε ο φίλος του ο Μάρκ. "Κι εγώ βλέπω ότι πέφτω από μεγάλα ύψη" συμπλήρωσε ο Άλεξ. Έτσι, οι τρεις φίλοι άρχισαν να γελάνε με όλα αυτά τα περίεργα που έβλεπαν κάθε βράδυ. Και τόσο πολύ γέλασαν, που κανείς δεν ξαναείδε πια εφιάλτη. 

Η ιστορία αυτή μας διδάσκει ότι ό,τι και να μας συμβαίνει, πρέπει να μιλάμε γι' αυτό και να μην το κρύβουμε, γιατί όσο το κρύβουμε, τόσο πιο πολύ θα το κουβαλάμε μέσα μας...