Από τη μαθήτρια του Α2 Α.Μ
... Τελικά όταν έφθασε στο σπίτι της, η κυρία Δέσποινα, ενθουσιασμένη, δεν
βρήκε κανέναν εκεί… Άρχισε να πανικοβάλλεται, μήπως τελικά ήταν κακή ιδέα να
μείνουν μαζί και ένιωσε άβολα και έφυγε ή μήπως κάτι άλλο… Ό,τι και να είχε
συμβεί η κυρία Δέσποινα ήταν καταρρακωμένη. Ξαφνικά ακούει το τρίξιμο της
πόρτας και τρέχει να δει ποιος είναι. Ο Κωνσταντής ήταν… αμέσως εκείνη άρχισε
να του κάνει ερωτήσεις όπως: πού ήταν, με ποιον, τι είχε συμβεί κτλπ. Όταν πια
σταμάτησε να μιλάει η κυρία Δέσποινα , ο Κωνσταντής σήκωσε το κεφάλι του να
την κοιτάξει και η κυρία Δέσποινα είδε
δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια του.
-Τι έχει συμβεί, τον ρώτησε.
Εκείνος δεν έγνεψε.
-Σε παρακαλώ αγόρι μου μην με τρομάζεις
πες μου τι έχει συμβεί;
-Η μαμά μου…
Ο Κωνσταντής δεν μπόρεσε να πει άλλη λέξη και τον έπιασαν πάλι τα κλάματα.
Αμέσως χωρίς να πει κάτι η κυρία Δέσποινα έτρεξε να τον αγκαλιάσει:
-Λυπάμαι πολύ. Δεν ξέρω τι να πω. Θέλω να ξέρεις πως αυτό εδώ το διαμέρισμα
αν το θέλεις και εσύ μπορεί να γίνει το σπίτι σου, η αγκαλιά σου, το ζεστό σου
μέρος…
Τότε ο Κωνσταντής της ανταπέδωσε την αγκαλιά λέγοντας της;
-Σε αγαπώ γιαγιά…
