Η Ελένη έχει αποκαλύψει το κινητικό της πρόβλημα στη Βερόνικα. Οι μαθητές ξαναγράφουν την επιστολή της στη Βερόνικα.

 

Ο Π. Ρ. από το Α΄4 φαντάζεται την Ελένη να γράφει:

Αγαπητή Βερόνικα,

Πολύ στενοχωριέμαι με όσα βιώνεις, διότι αντιλαμβάνομαι τον πόνο σου. Τα ίδια βιώνω κι εγώ για τα κινητικά προβλήματα που έχω. Δεν είναι λίγες οι φορές που είναι κλειστές οι διαβάσεις των αναπήρων από παρκαρισμένα αμάξια. Ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται ούτε σέβεται το διαφορετικό. Νιώθω την ίδια αγανάκτηση με σένα. 

Συχνά, καθώς είμαι στον δρόμο,νιώθω να με κοιτάζουν παράξενα που βρίσκομαι σε αναπηρικό αμαξίδιο. Απ' τη μια αισθάνομαι περίεργα, αλλά από την άλλη, νιώθω τόσο καλά που ζω. Απεχθάνομαι ειδικά τους ανθρώπους που κάνουν πως δε με βλέπουν.

Πιστεύω πως η αντίληψη του κόσμου κάποια στιγμή θα αλλάξει απέναντι στα άτομα με αναπηρία ή στα άτομα από άλλη χώρα, όπως είσαι εσύ. Θα πρέπει να καταλάβουν πως οι άνθρωποι με αναπηρία μπορούν να συνεχίσουν να ζουν κανονικά. Το ίδιο ισχύει και για όσους κατάγονται από άλλη χώρα. 

Θα πρέπει να τελειώσω το γράμμα μου, διότι αύριο είναι η πρώτη μου προπόνηση με την εθνική ομάδα γυναικών παραολυμπιακών αγώνωνμπάσκετ. Έχω μεγάλη αγωνία, γιατί θα πιάσω μετά από πολύ καιρό μπάλα μπάσκετ. Μόνο που δε θα τρέχω εγώ, αλλά το καροτσάκι μου! 

Χίλια γλυκά φιλιά,

Ελένη

Η Ν. Σ. από το Α΄4 γράφει:

Αγαπημένη μου Βερόνικα, 

Στενοχωριέμια πολύ με όλα αυτά που σου συμβάινουν. Σε νιώθω απόλυτα. Πόσο λυπάμαι που βιώνεις παρόμοιες καταστάσεις με τις δικές μου! Δε θα ήθελα να βιώνει κανένας αυτό τον ρατσισμό, ειδικά ένα αγαπημένο μου πρόσωπο όπως εσύ. Είναι απίστευτο πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους να δεχτούν το διαφορετικό. Οι γείτονές σας είναι τελείως απαράδεκτοι με τη συμπεριφορά τους. Ούτε καν μπορώ να διανοηθώ πώς μπορούν να μιλούν με τέτοιο τρόπο κρίνοντας  μόνο και μόνο από την καταγωγή! 

Μη νομίζεις ότι κι εγώ δεν αντιμετωπίζω αντίστοιχες καταστάσεις στην καθημερινότητά μου! Δεν μπορούν να δεχτούν κάτι διαφορετικό όπως είναι η αναπηρία που βιώνω εγώ. Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που, κάθε φορά που περνάω δίπλα τους, με κοιτάνε λες και είμαι κάτι το τελείως "εξωγήινο". Οι χειρότεροι είναι οι δήθεν διακριτικοί, που μπορεί να χρειάζεσαι τη βοήθειά τους και απλώς να σε προσπερνούν. Είνια τραγικό που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι κάτι φυσιολογικό και τη βιώνουν πολλοί άνθρωποι, όπως κι εγώ.

Πρέπει να δείξουμε υπομονή. Οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν, αλλά απαιτεί μεγάλη προσπάθεια και από την κοινωνία και από εμάς, καθώς πρέπει να τους δείχνουμε τον σωστό δρόμο. 

Σου στέλνω τα φιλιά μου και τις ευχές μου για δύναμη και κουράγιο. Μην το βάζεις κάτω και όλα θα πάνε καλά. 

Σ' αγαπώ πολύ και σε νιώθω απόλυτα.

Φιλιά,

Ελένη

Το γράμμα της Α. Τσ. από το Α΄4:

Αγαπημένη μου, Βερόνικα,

Πολύ στενοχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα σου συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Η ζωή καμιά φορά είναι σκληρή μαζί μας. Τώρα ξέρω πολύ καλά, επειδή το βιώνω κι εγώ, πως "Ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι μακρύς".

Συμμερίζομαι την αγανάκτησή σου. Ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται το διαφορετικό. Αδιαφορεί για τον ανάπηρο, σιχαίνεται τον μελαμψό και μισεί όποιον δεν είναι σαν αυτόν. Εκείνο που με πληγώνει περισσότερο είναι ο οίκτος και η υποκρισία που δείχνουν για το πρόβλημά μου. Σιχαίνομαι αυτούς που καμώνονται πως δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει άνθρωπος με κινητικά προβλήματα. Αυτούς που νομίζουν πως είμαι ανήμπορη και με προσπερνούν ή στρέφουν το βλέμμα αλλού μόλις με αντικρίσουν. Αυτοί είναι οι χειρότεροι. 

Είμαι βέβαιη πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. 

Δε σου γράφω περισσότερα, γιατί αύριο είναι μεγάλη μέρα. Θα δώσουμε τον τρίτο αγώνα μπάσκετ σε αναπηρικό αμαξίδιο και πρέπει να κοιμηθώ νωρίς για να είμαι σε φόρμα.

Ελένη

Η Μ. Πρ. από το Α΄4 :

Αγαπημένη μου, Βερόνικα,

Πολύ στενοχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα σου συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Δεν είσαι η μόνη. Και σε μένα συμβαίνουν αυτά. Μπορώ να σε καταλάβω. Δεν πρέπει να ντρέπεσαι για την καταγωγή σου. Μην τους δίνεις σημασία. Πιστεύω ότι σε λίγο καιρό θα ηρεμήσουν τα πράγματα. 

Δε σου κρύβω όμως, ότι, παρά τις συμβουλές που σου δίνω, κι εγώ ντρεπόμουν να σου πω ότι έχω κινητικά προβλήματα. Ξέρεις, εδώ, όλοι με λένε παράξενη, με κοροϊδεύουν και πολλά άλλα. Έπειτα όμως, ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι δεν τους έχουμε ανάγκη! Βαρέθηκα πια! Θα ζήσουμε τη ζωή όπως μας αξίζει! 

Τήρησε τος συμβουλές μου και όλα θα αλλάξουν. Θα δεις! Έχε μου εμπιστοσύνη.

Πολλά φιλιά, 

Ελένη