Θάλασσα, πικροθάλασσα, γιατί να σ' αγαπήσω...

 

Από τη μαθήτρια του Γ1 Κ.Α

Ημερολόγιο, 

η ζωή ενός ναυτικού έχει γοητεία και αίγλη τέτοια που ποτέ αλλού δε συναντά άνθρωπος...Επαφή και συνύπαρξη με το θαλάσσιο στοιχείο, αγαλλίαση και εναρμόνιση με το περιβάλλον, περιπέτειες και ταξίδια. Η θάλασσα σού ανοίγει ορίζοντες, σε βάζει σε σκέψεις, δίνει ζωντάνια στα όνειρα, στα βιώματα, στη ζωή την ίδια. Ο θαλασσοπόρος νιώθει ανίκητος, δυνατός και ελεύθερος, θυμίζει σφριγηλό και ρωμαλέο θαλάσσιο ίππο. Η θάλασσα όλα τα γιατρεύει...

Η εικόνα της θάλασσας με τράβηξε κι εμένα ν' ακολουθήσω τη ζωή του ναυτικού και σπίτι μου να κάνω τη θάλασσα και τη λαμαρίνα. Κι εγώ πώς να γνωρίζω πως πριν ν' απολαύσω τη γλύκα του ταξιδιού, θα πρέπει να μυηθώ σε άλλα ξένα και δύσβατα μονοπάτια; Ο ύπνος είναι δύσκολος και συχνά τον στερείσαι, αφού οι βραδινές βάρδιες είναι τακτικές. Η στεριά είναι σταθερή, αλλά η θάλασσα είναι ανίκητη, απείθαρχη, σου προκαλεί ζαλάδα και αρρώστιες τις οποίες δεν είναι εύκολο ν' αντιμετωπίσεις καταμεσής του πελάγους. Ο ναυτικός οφείλει να προσαρμόζεται στο κλίμα που, από τόπο σε τόπο, από λιμάνι σε λιμάνι μεταβάλλεται και διαφέρει. Από την άλλη, τα καιρικά φαινόμενα είναι απρόσμενα και δημιουργούν αντίξοες συνθήκες μετακίνησης. Ένα από τα πιο συχνά είναι η πυκνή νυχτερινή ομίχλη που περιορίζει την ικανότητα να παρατηρούμε τα φώτα που εκπέμπουν οι φάροι..

Ο ναυτικός δεν έχει σταθερή οικία, είναι νομάς. Τα ταξίδια που καλείται να πραγματοποιήσει είναι μακροχρόνια. Τον πνίγει η μοναξιά και πλήττεται από την ανία και τη μονοτονία του καραβιού. Βρίσκεται μακριά από τ' αγαπημένα του πρόσωπα και την πατρίδα του. Κυριεύεται από πόνο, απόγνωση και θλίψη που δεν μπορεί να επιστρέψει. Νοσταλγεί μνήμες ερωτικές, οικογενειακές, θλιβερές, αλλά και ευχάριστες. Ακόμη κι ο ίδιος αμφισβητεί αν έχει σκοπό στη ζωή του ή απλώς τον παρασύρει η ομορφιά της θάλασσας και τα μυστήρια που αυτή κρύβει....

Τα ταξίδια με το KURO SIWO συνεχίζονται...

 

Από τη μαθήτρια του Γ1 Ι.Α

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 1947

Απ΄ το πρωί όλα έδειχναν πως θα ήταν μια καλή, γεμάτη μέρα. Ξύπνησα από το μπότζι του πλοίου κι αμέσως βυθίστηκα σε μια γλυκιά γαλήνη, κοιτώντας από το μικρό φινιστρίνι της ταπεινής καμπίνας μου στη θάλασσα. Τα κύματά της έμοιαζαν να τρέχουν, να παρασύρονται από τη συνήθη βιασύνη του πρωϊνού και ταυτόχρονα να χτυπούν το πλοίο μ' ένα καθησυχαστικό, αλλά συνάμα μονότονο ήχο. 

Ντύθηκα βιαστικά και ανέβηκα στο κατάστρωμα για την πρώτη βάρδια της ημέρας, ανταλλάσσοντας λιγοστές, κοφτές, νυσταγμένες κουβέντες με τους υπόλοιπους ναύτες και έπιασα αμέσως δουλειά. Τα λεπτά της πρωινής μου βάρδιας κυλούσαν βασανιστικά, αργά και πολύ μονότονα, καθώς έστρωνα την καυτή πίσσα στο εσωτερικό του ταλαιπωρημένου πλοίου μας. Όσο δούλευα, αναμνήσεις εισέβαλαν στο μυαλό μου, κάνοντας τις σκέψεις μου να σφυροκοπούν...Ξαναβίωσα πολύβουες οικογενειακές μαζώξεις, παρατήρησα από μακριά αγαπημένα μου πρόσωπα, χαρούμενες, ηλιόλουστες κυριακάτικες βόλτες και βροχερά πρωινά του Σαββάτου. 

Όλα αυτά γέμισαν την ψυχή μου με θλίψη, απέραντο πόνο και μεγάλη νοσταλγία για την πανέμορφη, ξεχωριστή οικογένειά μου, που τόσο καιρό μπορώ μόνο ν' αναπολώ. Όταν πλέον ήρθε η πολυπόθητη στιγμή της αλλαγής, η λύπη με είχε κατακυριεύσει και σκυθρωπός κατευθύνθηκα προς την κουζίνα, για να επιτελέσω το δεύτερο καθήκον μου, δηλαδή να τακτοποιήσω κάποια σερβίτσια. Λόγω όμως των σκηνών και των αναμνήσεων που είχαν πλημμυρίσει το μυαλό μου, ήμουν αφηρημένος, με αποτέλεσμα οι περισσότερες πορσελάνες που κρατούσα, να κομματιαστούν στο ξύλινο, φθαρμένο πάτωμα του μαγειρείου. Δυστυχώς, αυτή η απερισκεψία μού στοίχισε πάμπολλες νυχτερινές βάρδιες, όμως δεν με πειράζουν πια, αφού καταπολεμώ την ανία και την εξάντληση, αγναντεύοντας τον έναστρο ουρανό, αναπολώντας τρυφερές αναμνήσεις... και η ώρα περνά, πιο γοργά, αν και πάντα κουραστικά.

Παρά όμως τις δύσκολες, ανθυγιεινές συνθήκες που επικρατούν εδώ, το εξουθενωτικό πρόγραμμα των ναυτών, τη νοσταλγία και την θλίψη για το σπίτι μας και την ακατανίκητη ανία που προκαλεί η ζωή στο απόλυτο γαλάζιο για πολύ καιρό, η ζωή στη θάλασσα κρύβει πολλά καλά, εμπειρίες και εικόνες αξέχαστες, που κάνουν τον νόστο και την καρτερία λιγότερο επίπονα...

Oι μαθητές ταξιδεύουν στις μακρινές θάλασσες, γνωρίζουν το ''Kuro Siwo'' και καταγράφουν στο ημερολόγιο την εμπειρία τους...

 

                                                                                                            

Από τη μαθήτρια του Γ2 Σ.Μ

Δευτέρα 11 Ιουνίου 1947

Γράφω, για να  περιγράψω και να  διηγηθώ τα γεγονότα που έχουν λάβει μέρος τις τελευταίες  οχτώ  μέρες, από  όταν άρχισε το ταξίδι. Το ταξίδι είναι πολύ κουραστικό, όλη μέρα μαγειρεύω στην κουζίνα του πλοίου μαζί με τους άλλους μάγειρες... ετοιμάζουμε τα γεύματα για τους εξαντλημένους από τις δύσκολες βάρδιες ναυτικούς. Η μέρα μου ξεκινάει με το πλύσιμο των πιάτων. Όταν κάνω δουλειές, ξεχνιέμαι από τη ζωή πίσω στο νησί, την αγαπημένη μου οικογένεια, τις κόρες μου, που έχουν γίνει ολόκληρες δεσποινίδες, τον σύζυγό μου και το σπίτι μας. Οι ναυτικοί περνάν και αυτοί δύσκολα, όπως όλοι μας άλλωστε… ανυπομονούν να λάβουν ένα γράμμα από τις  οικογένειες τους που τους περιμένουν να γυρίσουν από το ταξίδι. Δυστυχώς όμως τα γράμματα δεν φτάνουν στα χέρια τους… πολλές φορές χάνονται στην διαδρομή ή μπερδεύονται με άλλα γράμματα. Όλο το πλήρωμα είναι εξουθενωμένο κι από τις βάρδιες στο καράβι κι από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες. Πολλές φορές μένουν ξάγρυπνοι τα βράδια από τις αυπνίες, την αγωνία και τον φόβο για το άγνωστο… Αχ και τι δεν θα ΄δινα κι εγώ και οι ναυτικοί, για να δούμε τις οικογένειές μας για ακόμη μια φορά πριν φύγουμε για το ταξίδι ή έστω να έφτανε στα χέρια μας ένα γράμμα τους… Περιμένω με ανυπομονησία το γράμμα που οι κόρες μου μού υποσχέθηκαν πριν φύγω… Ελπίζω μία από τις επόμενες μέρες να το έχω στα χέρια μου…

Από τη μαθήτρια του Γ2 Ε.Μ

Ξύπνησα νωρίς σήμερα, με το χάραμα. Η θάλασσα ήταν γαλήνια, ο ήλιος άρχισε να ξημερώνει και ο ουρανός έλαμπε με χρώματα. Ήταν μια πανέμορφη μέρα, ιδανική για ψάρεμα. Σήμερα, η βάρδια μου ξεκινούσε στις 6:00. Ήμουν ενθουσιασμένος, καθώς είχαμε προγραμματίσει ψάρεμα στα ανοιχτά. Φόρεσα τη στολή μου, πήρα το καλάμι μου και ανέβηκα στο κατάστρωμα. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, τα κύματα έσκιζαν απαλά το πλοίο. Ο ήλιος άρχισε να ζεσταίνει τον ουρανό, τα δελφίνια έπαιζαν στα κύματα. Ήταν μια μαγευτική εικόνα. Ρίξαμε τα δίχτυα και περιμέναμε. Η ώρα περνούσε, η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη και γαλήνια. Ξαφνικά, νιώσαμε ένα τσίμπημα! Ένα ψάρι είχε πιαστεί στα δίχτυα! Τραβήξαμε τα δίχτυα με ενθουσιασμό. Ήταν γεμάτα με ψάρια! Ήταν μια επιτυχημένη ψαριά, νιώθαμε χαρούμενοι και γεμάτοι ενέργεια. Η ζωή του ναυτικού είναι γεμάτη με όμορφες στιγμές, όπως αυτή. Είναι μια ζωή γεμάτη με περιπέτειες, ομορφιά και έντονα συναισθήματα. Φυσικά, υπάρχουν και δύσκολες στιγμές, τρικυμίες, μοναξιά. Όμως, όλα αυτά ανταμείβονται με την ομορφιά της θάλασσας, την αίσθηση ελευθερίας, την συντροφικότητα του πληρώματος και την περηφάνια για το έργο που επιτελούμε. Σήμερα, νιώθω ευγνώμων για τη θάλασσα, περήφανος για το επάγγελμά μου και αισιόδοξος για το μέλλον. Η ζωή του ναυτικού μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά είναι μια ζωή γεμάτη με ευχαρίστηση.