Τα ταξίδια με το KURO SIWO συνεχίζονται...

 

Από τη μαθήτρια του Γ1 Ι.Α

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 1947

Απ΄ το πρωί όλα έδειχναν πως θα ήταν μια καλή, γεμάτη μέρα. Ξύπνησα από το μπότζι του πλοίου κι αμέσως βυθίστηκα σε μια γλυκιά γαλήνη, κοιτώντας από το μικρό φινιστρίνι της ταπεινής καμπίνας μου στη θάλασσα. Τα κύματά της έμοιαζαν να τρέχουν, να παρασύρονται από τη συνήθη βιασύνη του πρωϊνού και ταυτόχρονα να χτυπούν το πλοίο μ' ένα καθησυχαστικό, αλλά συνάμα μονότονο ήχο. 

Ντύθηκα βιαστικά και ανέβηκα στο κατάστρωμα για την πρώτη βάρδια της ημέρας, ανταλλάσσοντας λιγοστές, κοφτές, νυσταγμένες κουβέντες με τους υπόλοιπους ναύτες και έπιασα αμέσως δουλειά. Τα λεπτά της πρωινής μου βάρδιας κυλούσαν βασανιστικά, αργά και πολύ μονότονα, καθώς έστρωνα την καυτή πίσσα στο εσωτερικό του ταλαιπωρημένου πλοίου μας. Όσο δούλευα, αναμνήσεις εισέβαλαν στο μυαλό μου, κάνοντας τις σκέψεις μου να σφυροκοπούν...Ξαναβίωσα πολύβουες οικογενειακές μαζώξεις, παρατήρησα από μακριά αγαπημένα μου πρόσωπα, χαρούμενες, ηλιόλουστες κυριακάτικες βόλτες και βροχερά πρωινά του Σαββάτου. 

Όλα αυτά γέμισαν την ψυχή μου με θλίψη, απέραντο πόνο και μεγάλη νοσταλγία για την πανέμορφη, ξεχωριστή οικογένειά μου, που τόσο καιρό μπορώ μόνο ν' αναπολώ. Όταν πλέον ήρθε η πολυπόθητη στιγμή της αλλαγής, η λύπη με είχε κατακυριεύσει και σκυθρωπός κατευθύνθηκα προς την κουζίνα, για να επιτελέσω το δεύτερο καθήκον μου, δηλαδή να τακτοποιήσω κάποια σερβίτσια. Λόγω όμως των σκηνών και των αναμνήσεων που είχαν πλημμυρίσει το μυαλό μου, ήμουν αφηρημένος, με αποτέλεσμα οι περισσότερες πορσελάνες που κρατούσα, να κομματιαστούν στο ξύλινο, φθαρμένο πάτωμα του μαγειρείου. Δυστυχώς, αυτή η απερισκεψία μού στοίχισε πάμπολλες νυχτερινές βάρδιες, όμως δεν με πειράζουν πια, αφού καταπολεμώ την ανία και την εξάντληση, αγναντεύοντας τον έναστρο ουρανό, αναπολώντας τρυφερές αναμνήσεις... και η ώρα περνά, πιο γοργά, αν και πάντα κουραστικά.

Παρά όμως τις δύσκολες, ανθυγιεινές συνθήκες που επικρατούν εδώ, το εξουθενωτικό πρόγραμμα των ναυτών, τη νοσταλγία και την θλίψη για το σπίτι μας και την ακατανίκητη ανία που προκαλεί η ζωή στο απόλυτο γαλάζιο για πολύ καιρό, η ζωή στη θάλασσα κρύβει πολλά καλά, εμπειρίες και εικόνες αξέχαστες, που κάνουν τον νόστο και την καρτερία λιγότερο επίπονα...