Η μαθήτρια Λ. Ρ. από το Α΄4 γράφει:
Μια μέρα η Ελένη και η Βερόνικα αποφάσισαν να συναντηθούν. Ήταν και οι δύο πολύ χαρούμενες, αν και η Ελένη ήταν αγχωμένη για την αντίδραση της Βερόνικας.
- Γεια σου, Ελένη! Πόσο ανυπομονούσα να βρεθούμε!
- Γεια σου, Βερόνικα! Κι εγώ είμαι πολύ ενθουσιασμένη.
- Να σου πω την αλήθεια, καλή είναι και η αλληλογραφία, αλλά το να σ' έχω δίπλα μου είναι υπέροχο.
- Συμφωνώ. Θέλω να σου πω ότι είσαι πιο όμορφη απ' ό,τι σε φανταζόμουν.
- Σε ευχαριστώ πολύ! Κι εσύ είσαι πανέμορφη. Όμως... να σε ρωτήσω κάτι;
- Ναι, φυσικά.
- Γιατί δεν μου το είπες από την αρχή;
- Φοβόμουν ...
- Τι φοβόσουν;
- Ότι θα με κοιτούσες με τον ίδιο οίκτο που με κοιτάζουν όλοι.
- Μα είναι δυνατόν; Είσαι φίλη μου και σε αγαπάω όπως είσαι. Έτσι κάνουν οι φίλοι.
- Δηλαδή, ακόμα κι έτσι θα συνεχίσεις να είσαι φίλη μου;
- Μα φυσικά! Θα ήθελα και να σε ευχαριστήσω για τη βοήθεια και τη στήριξή σου στο πρόβλημα που αντιμετώπισα με τους γείτονές μου.
- Οπως είπες κι εσύ, έτσι κάνουν οι φίλοι, Βερόνικά μου!
Τα δυο κορίτσαι συνέχισαν τη βόλτα τους συζητώντας, γελώντας και περνώντας ευχάριστα την ώρα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.