Τα κόκκινα λουστρίνια εμπνέουν...

 

Η ανάγνωση σταματά ξαφνικά και τα παιδιά δίνουν τη δική τους εκδοχή στην εξέλιξη της ιστορίας.

    Είχε στο νου του ολοένα την κόρη του δασκάλου. Δεν έβλεπε μπροστά του. Όλα του φαίνονταν σκιές. Σκιά τα κρεβάτια με τ' αδέλφια που μαλώνανε για τα μαξιλάρια. Σκιά ο πατέρας που ρουφούσε το βιδάνι στο ποτήρι του. Σκιά η αδελφή του που σήκωνε το τραπέζι. 

Η ανάγνωση σταματά ξαφνικά και ... οι μαθητές αναλαμβάνουν:

Ο Α. Π. του Α΄4 επέλεξε να δώσει μια τελείως διαφορετική εξέλιξη:

    Το επόμενο πρωί πήγε στη δουλειά λίγο απογοητευμένος και έπιασε μια κιθάρα να τραγουδήσει. Αφού σχόλασε, πήρε τη μεγάλη απόφαση ... Να πάει έξω από το σπίτι της. Δειλά δειλά, χτύπησε το κουδούνι και τότε εμφανίστηκε η κόρη του δασκάλου. Ήξερε πως αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να τον προσέξει. Έτσι, έκανε την κίνηση και της έδωσε τα κόκκινα λουστρίνια. Προς έκλπηξή του, η κοπέλα ενθουσιάστηκε με τα γοβάκια. Δεν τα είχε στη συλλογή της. "Εγώ τα έφτιαξα. Σου αρέσουν;", τη ρώτησε. Εκείνη με χαμόγελο στα χείλη του είπε πως είχε ξετρελαθεί και τον έκανε μια αγκαλιά. 

    Από τότε και μετά, όλα άλλαξαν στη ζωή του. Κάθε μέρα ήταν ξεχωριστή. 

Ο Κ. Σ. του Α΄4  είχε την ίδια ιδέα με τη συγγραφέα:

    Από την ημέρα που τα τελείωσε, τα γοβάκια έμειναν στη θέση τους. Για πολύ καιρό προσπαθούσε να πάρει την απόφαση να τα δώσει στην κόρη του δασκάλου, μα δεν το αποφάσιζε. Ώσπου ένα βράδυ που βοηθούσε τη μητέρα του στο οικογενεικό δείπνο, ήταν έτοιμος να της ανακοινώσει την απόφασή του. Την ώρα που σηκώθηκε από την καρέκλα του για να το κάνει όμως, αντίκρισε την αδελφή του με τα φτωχικά ρούχα. Έτρεξε στο δωμάτιό του και άρχισε να κλαίει και να λέει στον εαυτό του: "Μα πώς δεν την είχα δει ποτέ;" Εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα η μητέρα του.

- Γιατί κλαις, μικρέ μου; , τον ρώτησε.

- Επειδή η αδελφή μου είναι σε τέτοια κατάσταση, απάντησε κλαίγοντας. 

    Και ο μικρός τσαγκάρης συνέχισε: 

- Μαμά, το αποφάσισα. Θα δώσω τα κόκκινα λουστρίνια στην αδελφή μου. 

    Έτσι κι έγινε. Την επόμενη μέρα, κάλεσε την αδελφή του στο δωμάτιο και της έδωσε ένα κόκκινο κουτί. Το κορίτσι το άνοιξε και ... τι να δει; Ένα ζευγάρι κόκκινα λουστρίνια! 

    Αμέσως τον πήρε αγκαλιά κλαίγοντας από τη χαρά της. Ο μικρός τσαγκάρης την αγκάλιασε και κατάλαβε ότιείχε κάνει τη σωστή επιλογή.

Ο Φ.Α. του Α΄3 γράφει:

    Την άλλη μέρα ο μικρός τσαγκάρης με ένα χαμόγελο στα χείλη πήγε με τη μητέρα του στο σπίτι της κόρης του δασκάλου. Κάθε δευτερόλεπτο της διαδρομής ήταν βασανιστικό. Όταν γύρισε στο σπίτι της η κόρη του δασκάλου, ο μικρός τσαγκάρης τής έδωσε τα κόκκινα λουστρίνια με χαρά. Η κοπέλα άνοιξε το κουτί, αλλά δεν εντυπωσιάστηκε. Του είπε ένα απλό "ευχαριστώ". Ο μικρός τσαγκάρης τη ρώτησε αν της άρεσαν και εκείνη απάντησε: "Ναι, αλλά βαρέθηκα το κόκκινο χρώμα. Τα Χριστούγεννα μου έκαναν δώρο κόκκινο φουστάνι, κόκκινο καπέλο και ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια. Δεν πειράζει όμως, θα τα δώσω στην ξαδέλφη μου". Ο μικρός τσαγκάρης έχασε το χαμόγελό του. Μουρμούρισε ένα "γεια" και έφυγε. 

Με αφορμή τα "Κόκκινα Λουστρίνια" της Ειρήνης Μάρρα

 

'Εδωσε τα λουστρινένια γοβάκια στην αδελφή. Τις άξιζαν. Το' νιωθε πως της άξιζαν...

Η αδελφή του μικρού τσαγκάρη, καταγράφει στο ημερολόγιό της τις σκέψεις και τα συναισθήματά της...

Από τη μαθήτρια του Α2 Α. Μ.

Αγαπητό μου ημερολόγιο ,

         Μία απλή και συνηθισμένη μέρα άρχισε για εμένα σφουγγαρίζοντας τα πατώματα και κάνοντας δουλειές . Ο αδερφός μου έλειπε όπως είχε πει πήγε στο τσαγκαράδικο εκεί που δούλευε τελευταία . Εγώ πιστεύω πάντως πως έχει βρει κοπέλα σαν ερωτευμένος συμπεριφέρεται. Ελπίζω να μην είναι καμία πλούσια όπως η κόρη του δασκάλου που η καρδιά του χτυπούσε γι’ αυτή εδώ και χρόνια.

        Για να μην τα πολυλογώ η μέρα κυλούσε φυσιολογικά ώσπου έφθασε η ώρα του φαγητού. Όλοι είμασταν μαζί , εγώ ετοίμαζα τα φαγητά και οι άλλοι καθόντουσαν εκτός από τη μητέρα που με βοηθούσε. Ξαφνικά με φωνάζει ο αδερφός μου , εγώ σήκωσα το κεφάλι αλλά δεν του απάντησα γιατί φαινόταν σαν να συλλογιζόταν κάτι και δεν ήθελα να τον ενοχλήσω. Στο φαγητό ήταν πολύ ήσυχος τίποτα δεν έλεγε μήπως είχε πάθει τίποτα; Στη συνέχεια τελειώσαμε το φαγητό και εγώ μάζευα το τραπέζι.  Πρόσεξα τον αδερφό μου που με κοίταζε. Τι να ήθελε άραγε; Με είχε αγχώσει. Έπειτα με πλησιάζει κρατώντας ένα κουτί. Μου το δίνει το ανοίγω και τι να δω; Ένα ζευγάρι ολοκαίνουρια κόκκινα λουστρίνια. Eίχα συγκινηθεί πολύ.

        Ο αδερφός ,μου είναι υπέροχος. Εκτός από ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια μου έδωσε θάρρος , αποφασιστικότητα και αγάπη. Με έκανε να νιώσω ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Το κυριότερο όμως που μου έδωσε είναι δύναμη να σταθώ στα πόδια μου.

Από τη μαθήτρια του Α1 Α.Α

Αγαπητό μου ημερολόγιο, 

Σήμερα ο αδελφός μου, μού έκανε δώρο κάτι πανέμορφα λουστρίνια που το  χρώμα τους ήταν κόκκινο. Το αγαπημένο μου! Όταν μου τα έδωσε, ένιωσα τόσο χαρούμενη, ενθουσιασμένη, ευτυχισμένη! Όταν όμως μου εξήγησε και τον λόγο που τα έδωσε σε μένα, σκέφτηκα πόσο πολύ με αγαπάει και με νοιάζεται...Τον αγαπώ πολύ τον αδελφό μου.. Μετά από αυτό το δώρο, νιώθω γεμάτη από αγάπη και χαρά!

Ο νεαρός τσαγκάρης δίνει τα κόκκινα λουστρίνια στην αδελφή του... Κι ακολουθεί ένας τρυφερός διάλογος, όπως τον φαντάστηκε η μαθήτρια του Α2 Κ.Μ

-Αυτά τα παπούτσια είναι για εσένα...

-Μα τη λες ποια παπούτσια...για εμένα ;

-Ναι ,αδελφούλα μου, για εσένα! Σου αξίζουν το ξέρω.

-Δηλαδή αυτά τα όμορφα κόκκινα παπούτσια που κρατάς είναι για εμένα ;

-Ναι. Βλέπω πόσο σκληρά δουλεύεις κάθε μέρα και εξάλλου δεν έχεις κανένα καλό ζευγάρι παπούτσια έτσι σκέφτηκα να σου τα δώσω..

-Αλήθεια ! Δεν ξέρω τι να πω, ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό αυτή την στιγμή....Ξέρω πόσο σκληρά δούλεψες γι' αυτά τα παπούτσια....και πραγματικά σε ευχαριστώ πολύ που μου τα έδωσες, αδελφούλη μου!

-Έλα τώρα, ένα ζευγάρι παπούτσια είναι μονάχα...

-Για εμένα όμως ένα ζευγάρι παπούτσια είναι κάτι πολύ παραπάνω. Μου φτάνει μόνο που μου τα έδωσες εσύ. Να ξέρεις πως ακόμα και οι πιο μικρές πράξεις μπορούν να κάνουν τον άλλον και το πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο...

Κι άλλος ένας διάλογος ανάμεσα στο τσαγκαρόπουλο και την αδελφή του, από τον μαθητή του Α1 Α.Α

Το τσαγκαρόπουλο συζητάει με την αδελφή του:

- Αδελφούλα, ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ.. Γι' αυτό σου χαρίζω αυτό το ζευγάρι κόκκινα λουστρίνια!

- Ααααα! Τι τέλεια! Τι όμορφαα!

- Ξέρεις... τα έφτιαξα για την κόρη του δασκάλου, που την αγαπώ. 

- Εεεε, τότε να της τα δώσεις!

- Όχι! Το αποφάσισα! Σε σένα ανήκουν! Εσύ τα χρειάζεσαι, εκείνη έχει πολλά ζευγάρια!

- Αφού το σκέφτηκες έτσι... Σ' ευχαριστώ πολύ! Πράγματι, μου αρέσουν πολύ! Είσαι ο καλύτερος αδελφός!

Kι αν το διήγημα είχε μια διαφορετική εξέλιξη...; Σταματάμε την ανάγνωση και αφηγούμαστε τη δική μας εκδοχή...

Η κόρη του δασκάλου θα χαιρότανε για το δώρο του, θα τον συμπάθαγε, κι άμα τον συμπάθαγε, ποιος ξέρει...

Η εκδοχή της μαθήτριας του Α1 Ν.Δ

Ήταν Σάββατο απόγευμα, όταν ο μικρός τσαγκάρης τελείωσε νωρίς την δουλειά και επέστρεψε σπίτι κρατώντας στο χέρι του το κουτί με τα κόκκινα λουστρίνια. Αποφάσισε να πάρει τον δρόμο που περνούσε μπροστά από το σπίτι του δασκάλου. Ήξερε πως κάποιες φορές έβγαινε μονάχη στον δρόμο και μάζευε λουλούδια για να τα βάλει σε μεγάλα γυάλινα βάζα ή να φτιάξει στεφάνια. Μπορεί λοιπόν να ήταν τυχερός και να την έβλεπε. Όταν έφτασε έξω από το σπίτι της τα πόδια του έτρεμαν, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, ώσπου ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και η όμορφη κοπέλα βγήκε έξω. Μόλις την αντίκρισε, η καρδιά του φτερούγησε και ένα γλυκό μούδιασμα διέτρεξε όλο του το κορμί.

-      -Γειά σου μικρέ τσαγκάρη! Είπε η κοπέλα με την γλυκιά φωνή της. Εκείνος σάστισε και άρχισε να της λέει ασυνάρτητες λέξεις, η φωνή του κόμπιασε.

-      -Χα χα! Τι έπαθες; Γιατί μιλάς έτσι;

-      -Συγνώμη! είπε ο μικρός τσαγκάρης. Με ξάφνιασες δεν περίμενα να με θυμάσαι.

-      -Σε θυμάμαι! αφού έρχεσαι κάθε μέρα σπίτι μας!Τέλος πάντων τώρα πρέπει να φύγω γιατί με περιμένει η θεία μου.

-      -Γεια σου!

-      -Γεια σου και σένα! Απάντησε το τσαγκαρόπουλο.

Σ     Σαν να ζούσε ένα όνειρο ένιωθε, έμεινε ακίνητος για για λίγα λεπτά, δεν μπορούσε να το πιστέψει ότι την είδε και τον  θυμόταν. Έτσι λοιπόν, άρχισε να περπατάει γρήγορα

η    Η κρίσιμη μέρα έφτασε τύλιξε τα παπούτσια, τα έβαλε σε ένα όμορφο κουτί και προς το απόγευμα φόρεσε τα καλά του και ήταν έτοιμος να πάει να την συναντήσει. Όταν έφτασε στο σπίτι της κοπέλας την είδε να φιλάει ένα άλλο αγόρι, αμέσως έτρεξε στο τσαγκαράδικο με δακρυσμένα μάτια και την καρδιά του ραγισμένη. Ο μικρός τσαγκάρης λοιπόν έβαλε τα κόκκινα λουστρίνια πίσω στην βιτρίνα και συνέχισε τη δουλειά του.

Μ     Μετά  από λίγες μέρες και αφού άρχισε να απομακρύνεται η θλίψη από τον μικρό τσαγκάρη μια κοπέλα πήγε στο τσαγκαράδικο για να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια, η κοπέλα  μόλις είδε τα κόκκινα λουστρίνια τα λάτρεψε και το αγόρι ένιωσε πολύ περήφανο. Από εκείνη τη μέρα άρχισαν να μιλάνε και έγιναν πολύ καλοί φίλοι ώσπου μια μέρα παντρεύτηκαν και έκαναν  τέσσερα πανέμορφα παιδιά!

Η εκδοχή της μαθήτριας του Α1 Η. Α

Ο νεαρός τσαγκάρης πήγε την επόμενη μέρα με τη μητέρα του στο σπίτι του δασκάλου, έχοντας τυλίξει τα κόκκινα λουστρίνια με ένα όμορφο γυαλιστερό περιτύλιγμα. Γεμάτος ανυπομονησία, περίμενε την κοπέλα να φανεί...

Μόλις την είδε έτρεξε κοντά της και της πρόσφερε το δώρο του, λέγοντάς της πως την εκτιμά πολύ και γι' αυτό το έχει φτιάξει μοναχός του. Η κόρη χαμογέλασε και γεμάτη περιέργεια άνοιξε το δώρο της. Μόλις είδε τα γοβάκια, ξετρελάθηκε κι αμέσως τα φόρεσε. "Τι όμορφα που είναι!" φώναζε. "Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ! Σου αξίζει ένα καλό κέρασμα! Πάμε στην κουζίνα να σε κεράσω γλυκό του κουταλιού κεράσι που έφτιαξε χθες η μαμά!"

Εκείνη τη στιγμή όμως έφτασε ο πατέρας της στο σπίτι και τους διέκοψε. "Για πού το' βαλες νεαρέ;" ρώτησε. "Να ξέρετε εγώ... ήθελα να πω κάτι στη μητέρα μου..." "Θα της το πεις το απόγευμα, όταν γυρίσει σπίτι!" του απάντησε αυστηρά.

Ο νεαρός τσαγκάρης έσκυψε το κεφάλι κι έφυγε... 

Κι αν το διήγημα συνεχίζεται..;   

Η εκδοχή της μαθήτριας του Α1 Γ.Β

Μετά από λίγες μέρες, ο τσαγκάρης ανοίχτηκε στην αδελφή του και της είπε όλη την αλήθεια. Τότε εκείνη έμεινε έκπληκτη. Είπε στον αδελφό της ότι ήταν λάθος από πλευράς του, ότι έπρεπε αυτά τα υπέροχα παπούτσια να τα έδινε στην κόρη του δασκάλου, αφού είχε αισθήματα για κείνη.. Κι αυτή... δεν είχε πρόβλημα να παραμείνει με τα παπούτσια που ήδη είχε. 

Ύστερα από λίγη ώρα, ο μικρός τσαγκάρης κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του για να σκεφτεί κάτι πιο δίκαιο για όλους.  Ξαφνικά του ήρθε η ιδέα να κατασκευάσει άλλο ένα ζευγάρι κόκκινα λουστρίνια για να έχουν και οι δύο κοπέλες, μιας και του είχε περισσέψει λίγο δέρμα. 

Πέρασε λίγος καιρός και τα παπούτσια ήταν έτοιμα για εκεί που προορίζονταν. Ο τσαγκάρης ήταν πια έτοιμος να δώσει το ζευγάρι αυτό στην κόρη του δασκάλου. Έδωσε τα κόκκινα λουστρίνια και η κοπέλα ενθουσιάστηκε! Τον ευχαρίστησε για τον κόπο του και το όμορφο δώρο του.. Έπειτα από λίγους μήνες παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι!