Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς

Οι μαθητές του Α1 φαντάζονται ότι  τα δύο κορίτσια, η Βερόνικα και η Ελένη, συναντιούνται και συζητούν...

                                                        Από τον μαθητή Γ.Α

- Γεια σου, Βερόνικα!

- Ελένη... εσύ είσαι;

- Ναι, Βερόνικα! Εγώ είμαι! ...Συγγνώμη που δε σου είπα νωρίτερα πως έχω κινητικά προβλήματα.. Δεν ήμουν αρκετά σίγουρη αν ήθελα να το πω...

- Μα γιατί, Ελένη; Εγώ δε βλέπω κανένα πρόβλημα! Και ζητώ συγγνώμη για όσα σου έγραφα... Είμαι σίγουρη ότι σε στεναχώρησα και σε έφερα σε δύσκολη θέση. 

- Σε καταλαβαίνω απόλυτα, Βερόνικα. Μη ζητάς συγγνώμη... εμείς οι δυο έχουμε κάτι κοινό: τη διαφορετικότητά μας!

- Ελένη, κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό, ότι δεν έχει σημασία ούτε ο πλούτος, ούτε η καταγωγή, ούτε οι ιδιαιτερότητες, ο διαφορετικός τρόπος ζωής... γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι! Κι εμείς, η καθεμιά με τη διαφορετικότητά της, είμαστε φίλες!

- Και θα παραμείνουμε για πάντα φίλες!

Από τη μαθήτρια Α.Ε

- Γεια σου, Ελένη, χαίρομαι που σε γνωρίζω από κοντά!

- Γεια σου, Βερόνικα! Κι εγώ χαίρομαι!

- Μα σε είχα φανταστεί διαφορετική...

- Ναι το ξέρω... δε σου είχα πει ποτέ για το πρόβλημά μου... Λογικό να είσαι ξαφνιασμένη...

- Μην ανησυχείς! Εγώ σε βρίσκω πολύ όμορφη!

- Ευχαριστώ! Ελπίζω τώρα να νιώθεις ότι κάποιος σε καταλαβαίνει πραγματικά. Κι εγώ αντιμετωπίζω την ίδια απόρριψη... Νιώθω πως είμαι πάντα η δεύτερη επιλογή, λόγω της αναπηρίας μου...

- Επιτέλους, έχω μια φίλη που με καταλαβαίνει! Αλλά εγώ... ούτε δεύτερη επιλογή δεν είμαι.. Τίποτα δεν είμαι. Κανείς δε μου μιλά και μου συμπεριφέρονται λες και δεν αξίζω τίποτα. Κάποιες φορές έτσι νιώθω κι εγώ... για τίποτα δεν αξίζω!

- Μην το λες αυτό! Μην αφήνεις τους άλλους να σε μειώνουν και να σε επηρεάζουν! Αγνόησε όσους σου φέρονται άσχημα και ζήσε τη ζωή σου!

- Ευχαριστώ για τις συμβουλές! Είσαι πραγματική φίλη... Τώρα όμως πρέπει να πηγαίνω...

- Γεια σου, Βερόνικα! Ελπίζω να σε ξαναδώ σύντομα!

- Γεια σου, Ελένη!

Ο Δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς...

Πόσο διαφορετική θα ήταν η επικοινωνία των δύο κοριτσιών, αν η Ελένη είχε αποκαλύψει το κινητικό της πρόβλημα στην Βερόνικα; 

Οι μαθητές του Α1 γράφουν γράμματα...

Το γράμμα της μαθήτριας Γ.Β

Αγαπημένη μου Βερόνικα, 

Πολύ στεναχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Η ζωή καμιά φορά είναι σκληρή μαζί μας...Πάντως σε καταλαβαίνω απόλυτα. Οι γείτονες της πολυκατοικίας σου είναι απαράδεκτοι. Τι να πω; Συμμερίζομαι απόλυτα την αγανάκτησή σου. 

Ιδιαίτερα συμφωνά με αυτό που γράφεις: πως ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται το διαφορετικό... αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μου. Πολλοί, λόγω της αναπηρίας μου, με κοιτούν παράξενα, λες και τους κάνω κάτι κακό. Αυτή η κατάσταση με στεναχωρεί ιδιαίτερα.. Χτες βράδυ καθόμουν και σκεφτόμουν πως κάποιοι άνθρωποι δεν εκτιμούν το σώμα τους και το θέλουν διαφορετικό... όμως πρέπει να καταλάβουν πως, αν κάποια μέρα τους συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη σε μένα, θα μετανιώσουν που δεν αποδέχονται το σώμα τους, την εμφάνισή τους...

Αλλά ας αφήσουμε τα δικά μου. Είμαι βέβαιη πως πολύ γρήγορα οι γείτονές σου, αν τους εξηγήσεις τα προβλήματά που σου δημιουργούν, θα αντιληφθούν το λάθος τους και θα διαπιστώσουν πως είστε μια φιλήσυχη οικογένεια και οι φόβοι τους θα παραμεριστούν. 

Δε σου γράφω περισσότερα, διότι ο γιατρός μου είπε να ξεκουραστώ, αν θέλω να παίξω αύριο στον αγώνα του μπάσκετ. Θα σου πω και τ' αποτελέσματα!

Χίλια γλυκά φιλάκια

Ελένη

Το γράμμα του μαθητή Γ.Α

Αγαπημένη μου Ελένη, 

σε καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς αντιμετωπίζουμε παρόμοια προβλήματα... Δεν έχει διαφορά ο ρατσισμός απέναντι σ' έναν ξένο και σ' έναν που έχει κινητικά προβλήματα.. μπορεί να μην βλέπεις φόβο στα μάτια του γείτονά σου, αλλά βλέπεις υποκρισία. Δε φταίμε εμείς... Παρόλο που εσύ έχεις οικονομική άνεση, ομορφιά και έρωτα, σου λείπει κάτι σημαντικό, αυτό που λείπει και σε μένα... κι αυτό είναι η αποδοχή της διαφορετικότητάς μας...