Όταν ο αγαπημένος ταξιδεύει στις θάλασσες...

 Από τον μαθητή του Γ1  Γ.Ι

Σκιάθος, 1899

Αγαπημένε μου, 

Πάνε μήνες που έχω να σε δω. Ελπίζω να είσαι καλά. Σου γράφω για να σου πω τα νέα μου. Τελευταία φορά είδα το καράβι σου να φεύγει από το εκκλησάκι της Παναγίας της Κατευοδώτρας. Ήταν η μέρα που μαζί με τις άλλες γυναίκες παρακαλέσαμε την Παναγία να σας προστατεύει στο ταξίδι σας και σας ξεπροβοδίσαμε με ευχές. 

Μέρες τώρα αγναντεύω το πέλαγος και περιμένω την επιστροφή σου. Καθημερινά προσεύχομαι για σένα, για να έχεις την προστασία του Θεού. Μάλιστα χθες άφησα ένα τάμα στην εικόνα της Παναγίας, για να ευχαριστηθεί. Αγωνιώ πολύ για σένα, να μη σου τύχει κανένα κακό, όπως έτυχε στη Φλανδρώ. Μας διηγήθηκε την ιστορία της η γριά Συρραχίνα τις προάλλες που ανεβήκαμε στο ξωκλήσι μαζί με άλλες γυναίκες. Είχε κι αυτή άνδρα ναυτικό, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ σ' ένα από τα ταξίδια του. Ενώ φοβήθηκα πολύ από την ιστορία αυτή, πήρα δύναμη και κουράγιο ν' αντέξω τον πολύμηνο χωρισμό μας. 

Εδώ δεν έχει αλλάξει τίποτα. Καθημερινά φροντίζω για το παιδί κι ευτυχώς δε μας λείπει τίποτα. Συνεχώς με ρωτάει πότε θα επιστρέψεις και μου λέει ότι του λείπεις. Δεν υπάρχει βράδυ που να μη σε σκέφτομαι. Καρδιοχτυπώ όταν ακούω τις νύχτες το τραγούδι κάποιων γυναικών, γιατί ξέρω ότι σύντομα θα αποχαιρετήσουν κάποιο δικό τους πρόσωπο. Η μόνη μου παρηγοριά το παιδί και η επιστροφή σου. 

 Κι από τη μαθήτρια του Γ2 Ι.Κ

Πολυαγαπημένε μου άνδρα,

Με πόση ανυπομονησία περίμενα το γράμμα σου!. Χαίρομαι που είσαι καλά, αν και τόσο μακριά μας... Εμείς είμαστε όλοι καλά. Τα παιδιά πήραν βαθμούς! Τα πήγαν πολύ καλά!

Από το σπίτι μας λείπεις συνέχεια, είναι δύσκολα χωρίς εσένα. Αυτή η θάλασσα που μας χωρίζει είναι απέραντη...προσεύχομαι καθημερινά να έχεις ήρεμες θάλασσες και να γυρίσεις γρήγορα κοντά μας. Σε περιμένουμε με ανυπομονησία...!

Η πολυαγαπημένη σου γυναίκα

Δώσε κλότσο να κυλήσει, παραμύθι ν' αρχινήσει...

 Το παραμύθι του Α. Δ. από το Α΄3:

Το μαγικό τρένο

 

  Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι που ζούσε με την οικογένειά του στους πρόοδες ενός βουνού. Η οικογένειά του ήταν πολύ φτωχή, όμως οι γονείς του εργάζονταν σκληρά για να μη λείεψει ποτέ τίποτα σε αυτόν και τα αδέλφια του. Το αγαπημένο του μάθημα στο σχολείο ήταν η γεωγραφία, δίοτι όνειρό του ήταν να ταξιδέψει και να γνωρίσει από κοντά όλες τις χώρες του κόσμου. Ήταν πολύ καλός μαθητής, όμως ήξερε ότι δε θα έκανε ποτέ πραγματικότητα το όνειρό του, αφού, για να ταξιδέψει κανείς χρειάζεται πολλά χρήματα, και αυτός δεν τα είχε.

    Ένα βράδυ, ενώ κοιτούσε τα άστρα, ευχήθηκε να μπορούσε να πετάξει ψηλά στον ουρανό ώστε να δει από μακριά όλο τον κόσμο. Τότε εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του ένας κατάμαυρος ποντικός και του είπε με ανθρώπινη φωνή να βγει γρήγορα έξω από την αυλή. Τρομοκρατημένο το αγόρι βγήκε έξω και ... τι να δει; Ένα τρένο! Οι πόρτες του άνοιξαν και το μικρό αγόρι επιβιβάστηκε. 

    Ήταν ένα μαγικό τρένο, το οποίο πέταξε ψηλά στον ουρανό, έσκισε τα σύννεφα και έφτασε κοντά στο φεγγάρι. Το μικρό αγόρι ήταν ενθουσιασμένο, καθώς το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Από το παράθυρό του μπορούσε να δει όλες τις χώρες, ακόμα και τους ανθρώπους. Κατάφερε να δει από μακριά όλα όσα μάθαινε και διάβαζε καθημερινά στο σχολείο.

    Όταν άρχισε να ξημερώνει, είχε φτάσει η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του. Ήταν πολύ ευτυχισμένος και ένα χαμόγελο είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό του. Φτάνοντας στο σπίτι του ευχαρίστησε το μαγικό τρένο που του πρόσφερε αυτές τις αξέχαστες στιγμές και, καθώς έμπαινε μέσα, αντίκρισε και πάλι τον κατάμαυρο ποντικό. Τον ευχαρίστησε κι εκείνον και πήγε να ξαπλώσει στο κρεβάτι του. 

    Από το επόμενο βράδυ, το αγόρι επισκεπτόταν από μια καινούργια χώρα για την οποία μάθαινε στο σχολείο. Όλοι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας, αρκεί να πιστέψουμε σε αυτά. 

Άλλο ένα παραμύθι από την Μ. Κ. του Α΄3:

Οι μαγικοί καταράκτες

   

    Κάποτε υπήρχε ένας φτωχός, που είχε τρεις γιους: έναν σοφό, έναν σοφότερο και έναν που το όνειρό του ήταν να βρει τους μαγικούς καταρράκτες. Αυτόν τον τρίτο όλοι στο χωριό τον φώναζαν τρελό.

    Μια μέρα ο φτωχός πατέρας αρρώστησε βαριά. Ρώτησε τα παιδιά του αν μπορούσαν να τον γιατρέψουν και τους είπε πως είχαν τρεις ημέρες μόνο για να το πετύχουν. Ο πρώτος, ο σοφός, του έδωσε ένα πολύ καλό φάρμακο, αλλά τίποτα. Ο δεύτερος, ο σοφότερος, του έδωσε το καλύτερο φάρμακο του κόσμου, αλλά και πάλι τίποτα. Ο τρίτος, ο "τρελός" έφυγε αμέσως και γύρισε μετά από τρεις ημέρες. "Πατέρα, το βρήκα!", ανακοίνωσε στον πατέρα του και του ζήτησε να τον ακολουθήσει. Ο πατέρας απορώντας τον ακολούθησε.

    Πατέρας και γιος φτάσανε σε τρεις πανέμορφους καταρράκτες. Ο γιος του με περηφάνια του είπε:

- Να, πατέρα! Να οι μαγικοί καταρράκτες! Τόσα χρόνια όλοι με λέγατε τρελό, αλλά εγώ κοίτα τι έκανα! Σε γιάτρεψα, πατέρα! Σε γιάτρεψα!

- Από πού και ως πού με γιάτρεψες, παιδί μου;, αναρωτήθηκε ο πατέρας.

- Ο μύθος, πατέρα, λέει ότι όσοι έρχονται εδώ γίνονται καλά. Εδώ είναι οι μαγικοί καταρράκτες, εδώ είναι το μέρος όπου όλα τα μαγικά γίνονται, αρκεί να έχεις ένα πράγμα.

- Ποιο είναι αυτό, γιε μου; 

- Πίστη, πίστη χρειάζεται, πατέρα! 

Ο πατέρας γιατρεύτηκε και από τότε έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Ο Χ. Θ. από το Α΄3 εμπνεύστηκε το παραμύθι του από τη διαδικασία παρασκευής ψωμιού:

Η πολύχρωμη κοτούλα

 

  Μια πολύχρωμη κοτούλα ζούσε σε ένα αγρόκτημα μαζί με μια αγελάδα υπναρού, μια γατούλα ναζιάρα και ένα πονηρό μυρμήγκι. 

    Μια μέρα η πολύχρωμη κοτούλα βρίσκει σπόρους σιταριού.

- Ποιος θα με βοηθήσει να τα φυτέψω; , ρώτησε τα άλλα ζώα.

- Μου, μου, όχι εγώ, λέει η αγελάδα, πάω για ύπνο τώρα.

- Ούτε εγώ, λέει το ποντίκι.

- Εγώ κάνω νάζια τώρα, είπε και η γάτα.

- Τότε θα τους φυτέψω μόνη μου!

    Η πολύχρωμη κοτούλα φύτεψε όλους τους σπόρους και τους φρόντιζε κάθε μέρα. Δεν πέρασε πολύς καιρός και φύτρωσαν στάχυα. Σύντομα μεγάλωσαν και έγιναν κίτρινα σαν τον ήλιο. 

- Ποιος θα με βοηθήσει να τα θερίσω;, ρώτησε.

- Μου, μου, όχι εγώ, λέει η αγελάδα. Νυστάζω.

- Ούτε εγώ!, απαντά το ποντίκι.

- Ούτε κι εγώ. Νιάου!

- Τότε θα θερίσω μόνη μου. 

    Πράγματι, η κότα θέρισε, αλώνισε και ξεκίνησε να πάει στον μύλο να το αλέσει.

- Ποιος θα με βοηθήσει να αλέσουμε το σιτάρι; 

-Μου, μου, όχι εγώ. Πάω για ύπνο. 

- Ούτε κι εγώ, λέει το ποντίκι.

- Νιάου! , έκανε η γάτα.

- Τότε θα το αλέσω μόνη μου. 

    Έτσι και έγινε. Το άλεσε ολομόναχη. Όταν το άλεσε, το έβαλε σε ένα σακί και κίνησε για να το ζυμώσει.

- Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσουμε ψωμί; 

- Ααα, μου, μου, όχι εγώ.

- Ούτε κι εγώ, βέβαια, είπε το ποντίκι.

- Μπααα, ούτε κι εγώ! Νιάου!

- Τότε θα το φτιάξω μόνη μου. Η πολύχρωμη κοτούλα ζύμωσε και φούρνισε το ψωμί.

- Ποιος θα με βοηθήσει να το φάμε;, ρώτησε τότε τα άλλα ζώα. 

- Εγώ! Εγώ! Εγώ!, φώναξαν όλα τα ζώα.

- Μπααα! λέει η πολύχρωμη κοτούλα. Θα το φάω μόνη μου.

    Η πολύχρωμη κοτούλα έφαγε όλο το ψωμί μόνη και από τότε έζησε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα. 

Το παραμύθι του Γ. Μ. από το Α΄3:

    Έναν καιρό και μια φορά, μπορεί τώρα ή παλιά, ήταν ένας άνθρωπος τίμιος και καλός που είχε πολλά πλούτη. Μπορούσε να έχει ό,τι ήθελε. Σύντομα όμως, τα έχασε όλα, γιατί δεν διαχειρίστηκε σωστά την περιουσία του και κατέληξε άστεγος. 

    Τρία χρόνια αργότερα, τον πλησίασε ένας άνθρωπος έξυπνος και εύπορος και τον ρώτησε:

- Πώς κατέληξες εδώ;

- Έχασα τα πάντα, επειδή δεν μπορούσα να διαχειριστώ τα πλούτη μου. 

    Τότε, παιδί μου, ο έξυπνος άνθρωπος του έδωσε όσα χρήματα χρειαζόταν για να ορθοποδήσει. 

    Μετά από λίγο καιρό ο έξυπνος άνθρωπος έπρεπε να πληρώσει ένα μεγάλο χρέος του. Πήγε στον πλούσιο και του ζήτησε λεφτά για βοήθεια. Ο πλούσιος όμως, αρνήθηκε και τον έδιωξε. 

    Ένα χρόνο αργότερα, ο έξυπνος είχε αποκτήσει ξανά την περιουσία του, ενώ ο πλούσιος είχε πάλι καταλήξει στους δρόμους. Όταν ξαναζήτησε από τον έξυπνο βοήθεια, εκείνος του είπε: 

- Έπρεπε να το σκεφτόσουν πριν μου κλείσεις την πόρτα στα μούτρα και έφυγε. 

    Όπως βλέπεις, λοιπόν, παιδί μου, πρέπει πάντα να ευχαριστούμε τους ανθρώπους που μας βοηθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. 

Ένας γιος γράφει στον πατέρα του που ταξιδεύει στις θάλασσες...

 

Από τον μαθητή του Γ2 Γ.Κ

Αγαπημένε μου μπαμπά,

Καταρχάς δεν ξέρω για ποιον λόγο γράφω αυτό το γράμμα από τη στιγμή που δεν θα το δεις, αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς να οργανώσω τα συναισθήματά μου. Να είσαι σίγουρος πως η παρουσία σου γίνεται όλο και πιο έντονη. Κάθε μεσημέρι, όταν καθόμαστε για να φάμε, είναι πολύ σιωπηλά χωρίς να ακούμε τις δικές σου ναυτικό ιστορίες. Επιπλέον τα σαββατόβραδα έχουμε καταλήξει να μην κάνουμε τίποτα και να νοσταλγώ τις μέρες που παίζαμε όλο το βράδυ επιτραπέζια.

« Γίνομαι κομμάτια» κάθε φορά που με ρωτάνε για εσένα και τι δουλειά κάνεις. Έχει γίνει ρουτίνα να βλέπω φωτογραφίες σου και να μην ξέρω καν αν ζεις. Το ξέρω πως δουλεύεις σαν σκυλί και στερείσαι την οικογένεια για να μη μας λείπει τίποτα αλλά το σημαντικότερο που μου λείπει είσαι εσύ. Να ξέρεις πως η μαμά και τα κορίτσια πηγαίνουν συνέχεια σε κάμποσα εκκλησάκια και προσεύχονται για σένα. 

Περιμένω πως και πως όταν έρθεις σπίτι για να σου πω αυτά που νιώθω, σε έχω ανάγκη σε πολλά πράγματα και δεν είσαι δίπλα μου. Νιώθω ότι  είμαι μόνος μου παγιδευμένος σε έναν τοίχο που δε σπάει με τίποτα. Πιστεύω ότι η απελπισία με κατακλύζει, όταν προσπαθώ να θυμηθώ την φωνή σου και να μην τα καταφέρνω. Την άλλη βδομάδα κλείνουν τέσσερα χρόνια που έχω να σε δω από την τελευταία φορά. Ελπίζω να περνάς καλά στο ναυτικό και να έρθεις σύντομα.

Με αγάπη 

Ο γιος σου

 

                                                                                                                                 

Mύθι, μύθι, παραμύθι....

 

Το πιο γλυκό ψωμί έγινε η μαγιά για τα δικά μας παραμύθια..

Από τη μαθήτρια του Α2 Φ. Μ

Η εσωτερική ομορφιά κερδίζει

Μια φορά και έναν καιρό, σ' έναν τόπο μακρινό, ζούσε ένας αγρότης με τη γυναίκα του και τις δύο κόρες του. Η οικογένειά του ζούσε φτωχικά, σε μια μικρή καλύβα με λιγοστά χωράφια και ζώα. Η μεγάλη κόρη του αγρότη ήταν πολύ όμορφη, με μεγάλα, γαλανά μάτια, πυκνά κατάξανθα μαλλιά, λευκό δέρμα και κόκκινα χείλη. Απ' όπου κι αν περνούσε, όλοι τη θαύμαζαν για την ομορφιά της. Η καρδιά της όμως ήταν σκληρή, γεμάτη έπαρση και εγωισμό. Δε βοηθούσε τους γονείς της κι όλη μέρα ασχολούταν με την εμφάνισή της. Η μικρή του κόρη δεν ήταν εξίσου όμορφη, αντιθέτως είχε άσχημη όψη με λεπτά χείλη και μικρά καστανά μάτια. Όμως η ψυχή της ήταν γεμάτη αγάπη, καλοσύνη και δοτικότητα. Καθημερινά βοηθούσε τους γονείς της στις δύσκολες εργασίες τόσο στα χωράφια και στα ζώα, όσο και στο σπίτι, χωρίς να δυσανασχετεί. 

Ένα πρωινό, ο φτωχός αγρότης βρήκε στο δρόμο του ένα παλικάρι τραυματισμένο, με σχισμένα ρούχα και λιπόθυμο. Αμέσως ο αγρότης τον μετέφερε στο σπίτι του. Εκεί η γυναίκα του και η μικρή του κόρη τον περιποιήθηκαν. Του περιποιήθηκαν τις πληγές, του έδωσαν καθαρά ρούχα και ζεστό φαγητό. Ο ξένος ήταν ένα πριγκιπόπουλο που δεν φανέρωσε την πραγματική του ταυτότητα στους φτωχούς αγρότες. Αργά το βράδυ εμφανίστηκε μπροστά του η μεγάλη κόρη. Ο πρίγκιπας τα έχασε από την ομορφιά της και η καρδιά της φτερούγισε. Έτσι, αποφάσισε να παρατείνει τη διαμονή του στο φτωχικό σπίτι, για να γνωρίσει καλύτερα την πανέμορφη αυτή κοπέλα. 

Την επόμενη μέρα, ο αγρότης ξεκίνησε για τα χωράφια, η μικρή κόρη με τη μητέρα άρχισαν τις καθημερινές δουλειές, που τις περισσότερες φορές ήταν σκληρές. Η μεγάλη κόρη κοιτιόταν μπροστά στον καθρέφτη και χτένιζε τα πλούσια μαλλιά της. Το βράδυ μαζεύτηκαν γύρω από το τραπέζι για το δείπνο όλοι... εκτός από τη μεγάλη κόρη, η οποία δεν καταδέχτηκε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον πρίγκιπα, πιστεύοντας ότι ήταν ένας φτωχός επαίτης. Η μικρή κόρη όμως, που ήταν κουρασμένη, με χαμόγελο στα χείλη, του σέρβιρε, όπως έκανε και στους γονείς της. Τότε ο πρίγκιπας κατάλαβε πόσο καλή και γενναιόδωρη ψυχή είχε η κοπέλα αυτή. 

Το επόμενο πρωί ο ξένος είχε φύγει, δεν πρόλαβε να τον χαιρετήσει... Η οικογένεια συνέχισε την καθημερινότητα, όπως την ήξερε. Το βράδυ, όταν μαζεύτηκαν για φαγητό, χτύπησε η πόρτα του σπιτιού τους κι εμφανίστηκε ο ξένος ντυμένος πρίγκιπας, με όμορφα, ακριβά ρούχα. Γύρω του, οι αυλικοί κρατούσαν πλούσια δώρα και χρυσό. Όλοι σάστισαν μόλις τον αντίκρισαν, εκτός από τη μεγάλη κόρη που έτρεξε αμέσως κοντά του, σίγουρη για τον εαυτό της, πιστεύοντας ότι ο πρίγκιπας γύρισε γι' αυτήν. Ο πρίγκιπας όμως την αγνόησε, προχώρησε και γονάτισε μπροστά στη μικρή κόρη, ζητώντας την να τον παντρευτεί. Έμειναν τότε όλοι έκπληκτοι, με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Ο εγωισμός και ο ναρκισσισμός της μεγάλης κόρης δεν το άντεξε αυτό και με θυμό τον ρώτησε πώς είναι δυνατόν να επιλέγει αυτή την γυναίκα για γυναίκα του, αφού δεν ήταν όμορφη όπως αυτή. Ο πρίγκιπας τότε με σιγουριά της απάντησε: "Όντως, δεν είναι όμορφη όπως εσύ! Η ομορφιά όμως είναι εφήμερη, ενώ η ομορφιά της αδελφής σου θα είναι παντοτινή. Κι αυτό γιατί δε βρίσκεται στο πρόσωπο, αλλά στην ψυχή της!". 

Έτσι, ο πρίγκιπας παντρεύτηκε τη μικρή κόρη του αγρότη, που έγινε μια καλόκαρδη, πονόψυχη πριγκίπισσα που βοηθούσε όλον τον κόσμο. 

Από τον μαθητή του Α2 Γ.Π

Ο πειρατής και το φανταστικό νησί

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πειρατής, ψηλός και ογκώδης, που όλοι τον φοβόνταν. Όμως, παρά την άγρια όψη του, ήταν πολύ καλός και άκακος. 

Του άρεσαν πάρα πολύ τα ταξίδια. Ήθελε να πηγαίνει, να εξερευνά και ν' ανακαλύπτει καινούργιους τόπους, καινούργια νησιά. Αποφάσισε λοιπόν μια μέρα να κάνει ένα τεράστιο ταξίδι ως τα πέρατα του κόσμου. Φόρτωσε το καράβι του με τρόφιμα για πολλές μέρες, κι άφησε πρώτα το πλήρωμά του να ξεκουραστεί. Ξεκίνησε στη συνέχεια το ταξίδι...

Ταξίδευε για πάνω από ένα μήνα. Μετά από φορτούνες, καταιγίδες και πελώρια κύματα, στεριά ακόμα δεν είχαν δει. Άρχισαν ν' απογοητεύονται.. Ξαφνικά όμως εμφανίστηκε ένα νησί, που σαν αυτό δεν είχαν ξαναδεί. 

Ήταν ένα καταπράσινο νησί, με πολύχρωμα δέντρα και λουλούδια, καταπράσινο γρασίδι και πλούτο από φρούτα. Καθώς πλησιάζουν κοντά, όλοι ενθουσιάζονται με το τοπίο. Ωστόσο κάτι τους άφηνε άφωνους, χωρίς να πιστεύουν στα μάτια τους. Τα δέντρα και τα λουλούδια μιλούσαν! Μιλούσαν στους πειρατές και τους καλωσόριζαν στο νησί τους. Η έκπληξη ήταν τόσο μεγάλη, που για μια στιγμή φοβήθηκαν και ήθελαν να φύγουν. Όμως ο καλός πειρατής βρήκε τον τρόπο να τα πλησιάσει, να επικοινωνήσει ήρεμα και φιλικά μαζί τους. Έτσι κατάφεραν να συνυπάρξουν στο νησί γι' αρκετές μέρες...

Όταν ήρθε η ώρα, έφυγαν ενθουσιασμένοι και γεμάτοι όρεξη για νέες περιπέτειες και νέες εξερευνήσεις. 

Και η έμπνευση για παραμύθια συνεχίζεται...

Το μπλε λουλούδι

Από την Ε. Σ. του Α΄4

 

    Μια φορά κι έναν καιρό, σ'  ένα πολύ μακρινό παλάτι, ζούσε ο βασιλιάς, η βασίλισσα και η πριγκίπισσα Ιζαμπέλ. Η Ιζαμπέλ ήταν γνωστή όχι μόνο για την ομορφιά, αλλά και για την ευγένειά της. 

    Μια μέρα η πριγκίπισσα αρρώστησε βαριά. Οι γιατροί είπαν πως μόνο το μπλε λουλούδι μπορεί να την λυτρώσει από αυτή την αρρώστια.

    Πρίγκιπες από όλο το βασίλειο κατέφθασαν στο παλάτι για να ζητήσουν την άδεια του βασιλιά να ψάξουν για το μπλε λουλούδι, αλλά κανένας δεν μπόρεσε να το βρει. 

    Η πριγκίπισσα χειροτέρευε μέρα τη μέρα. Κάποια μέρα, έφτασε στο παλάτι ένας άντρας και ο βασιλιάς του είπε πως έχει μόνο τρεις ημέρες να  φέρει το μπλε λουλούδι, αλλιώς η Ιζαμπέλ θα πέθαινε. 

    Ο νεαρός πρίγκιπας ξεκίνησε το ταξίδι του... Έψαχνε, έψαχνε, μα τίποτα. Ώσπου συνάντησε τυχαία έναν γέροντα.

    - Η πριγκίπισσα Ιζαμπέλ είναι πολύ άρρωστη και χρειάζεται το μπλε λουλούδι για να σωθεί. Μήπως ξέρεις πού βρίσκεται;, τον ρώτησε.

    - Ο μύθος λέει πώς βρίσκεται στο βουνό των πάγων. Όμως το φυλάει ένας γίγαντας μοναχικός και απόμακρος. Λένε ότι και αυτός κάποτε ήταν πρίγκιπας, αρρώστησε βαριά, μύρισε το μπλε λουλούδι, έγινε καλά, αλλά μεταμορφώθηκε σε γίγαντα, απάντησε ο γέροντας.

    Ο πρίγκιπας τον ευχαρίστησε και συνέχισε το ταξίδι του για το βουνό των πάγων. Όπως καταλαβαίνετε, όταν έφτασε εκεί, είδε ότι όλα ήταν από πάγο: το παλάτι του γίγαντα, ο θρόνος του, ακόμα και το κουτί που έκρυβε το μπλε λουλούδι. 

    Ο πρίγκιπας μίλησε στον γίγαντα για την πριγκίπισσα. Ενώ ο γίγαντας του εξηγούσε ότι το μπλε λουλούδι είναι μαγεμένο, ο πρίγκιπας το άρπαξε και έκανε να φύγει. Αμέσως ο γίγαντας έπεσε κάτω και έγινε αόρατος. Ο πρίγκιπας απόρησε. Γιατί συνέβη αυτό; 

    Τι να ήταν άραγε το μπλε λουλούδι; 

Η Μ.Πρ. γράφει το παραμύθι της για να περάσει το μήνυμα να μην κρίνουμε τους ανθρώπους αυστηρά και σκληρά. 

     

  Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μαγεμένο δάσος ζούσε ένα μικρό αγόρι με τους γονείς του. Καθώς ήταν απόμακροι, κανείς από τους κατοίκους του δάσους δεν τους συμπαθούσε.  

    Μια μέρα ο δάσκαλος του χωριού αποφάσισε να πάει τους μαθητές του μια εκδρομή. Το μικρό αγόρι δεν ακολούθησε τον δάσκαλο και χάθηκε μέσα στο δάσος. Ενώ περιπλανιόταν, βρέθηκε ξαφνικά σε ένα έρημο και σκοτεινό μέρος. Κανείς δεν ήταν εκεί για να τον βοηθήσει, ώσπου μια νεράιδα πεντάμορφη ήρθε να τον παρηγορήσει λέγοντάς του ότι θα τον οδηγήσει πίσω στο σπίτ του. Οι γονείς του αγοριού δεν άργησαν να μάθουν τα άσχημα νέα και πανικόβλητοι άρχισαν να ψάχνουν τον γιο τους , χωρίς όμως, αποτέλεσμα.

    Ώρες αργότερα, το μικρό αγόρι με τη βοήθεια της νεράιδας επέστρεψε στο σπίτι του. Οι γονείς χαρούμενοι έσφιξαν τον γιο τους στην αγκαλιά τους. Κέρασαν όλο το χωριό στην υγειά του μονάκριβού τους, αφήνοντάς τους όλους έκπληκτους. 

    Τότε ήταν που όλοι κατάλαβαν ότι είχαν τους κρίνει πολύ αυστηρά και έτσι, ζήτησαν συγχώρεση. Το ζευγάρι έμεινε έκπληκτο από τη στάση τους και συγχώρεσε όλο το χωριό. 

    Από τότε έζησαν όλοι στο χωριό αρμονικά κι εμείς ακόμα πιο αρμονικά.

Με αφορμή το λαϊκό παραμύθι "Το πιο γλυκό ψωμί" οι μαθητές φτιάχνουν το δικό τους παραμύθι

Η Ν. Σ. από το Α΄4 εμπνεύστηκε το παραμύθι της από τον Γιάννη Αγιάννη, τον κεντρικό ήρωα του μυθιστορήματος του Β. Ουγκό Οι Άθλιοι".

Μια φορά κι έναν καιρό, στο μακρινό βασίλειο της Βοημίας ζούσε ο Άντον.ένας φτωχός αγρότης μα τους δυο γιους του, που είχαν μεγαλώσει αρκετά πια και τον βοθούσαν στα χωράφια. Τη γυναίκα του την είχε χάσει χρόνια από βαριά πνευμονία. Βλέπετε, οι χειμώνες σ'  αυτή την άκρη της γης είναι πολύ πολύ δύσκολοι και ατελείωτοι. 

    Μα, ας επιστρέψουμε στο παραμύθι μας. Εκείνη την άνοιξη που λέτε, δεν είχαν προλάβει ακόμα να λιώσουν για τα καλά τα χιόνια και το κρύο ήταν τσουχτερό τις νύχτες. Μια απ' αυτές τις κρύες βραδιές που έλειπαν οι γιοι του Άντον στην κοντινή πόλη για να πουλήσουν ξύλα από τη σοδειά τους, ο Άντον κοιμόταν δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Ξαφνικά ένας δυνατός κρότος ακούστηκε από την κουζίνα και τον έκανε να πεταχτεί έντρομος για να δει τι συμβαίνει. Μπροστά του στεκόταν ένας νέος άντρας, που όμως ήταν ταλαιπωρημένος και λιπόσαρκος. Από τα σημάδια στα χέρια του ο Άντον κατάλαβε πως ήταν κατάδικος στις πιο σκληρές φυλακές του βασιλείου και πως με κάποιο τρόπο είχε καταφέρει να δραπετεύσει. Ο νεαρός κατατρομαγμένος πήδηξε έξω στο δρομάκι. Δυο τρεις γείτονες τον πήραν είδηση και ρωτούσαν τον Άντον τι είχε συμβεί. Εκείνος είχε προλάβει να δει πως μέσα από τη μισάνοιχτη τσέπη του ταλαίπωρου άντρα γυάλιζε ένα ακριβό αντικείμενο. Αναγνώρισε την πόρπη από ακριβό γυαλί Βοημίας που είχε κάνει δώρο στη γυναίκα του και που την φύλαγε όλα αυτά τα χρόνια στο μπαούλο του. Μάζευε μήνες λεφτά για να καταφέρει να της το προσφέρει. Όμως, ήταν τόσο καλός άνθρωπος που δεν είπε τίποτα, παρά άφησε τον δόλιο πεινασμένο άντρα να φύγει. Του σκιζόταν η καρδιά στα δύο και μόνο που σκεφτόταν τι μαρτύρια θα περνούσε πίσω στη φυλακή. 

    Την επόμενη μέρα, όταν γύρισαν οι γιοι του, είδαν ότι έλειπε η πόρπη και, όταν τους εξήγησε ο πατέρας τους τι είχε συμβεί, έγιναν έξαλλοι. Τόσο πολύ θύμωσαν, που αποφάσισαν να φύγουν από το σπίτι, να εγκατασταθούν στην πόλη και να μην ξαναμιλήσουν στον πατέρα τους. 

    Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε και ο Άντον βρέθηκε να περνά έναν από τους δυσκολότερους χειμώνες των τελευταίων ετών. Ολόκληρη η σοδειά του καταστράφηκε. Το ίδιο και των υπόλοιπων χωρικών. Άλλη επιλογή δεν είχαν οι άνθρωποι παρά  να πάρουν τον δρόμο για τη μεγάλη πόλη. Άλλος θα έμενε σε συγγενή, άλλος θα έψαχνε για δουλειά. Ο Άντον δεν είχε ιδέα τι θα έκανε, γέρος άνθρωπος πια, στην πόλη. Από τους γιους του δεν περίμενε πολλά έτσι που τον είχαν ξεγράψει. Όταν έφτασε στην πόλη, γυρνούσε γύρω γύρω. Κοντοστάθηκε σε ένα από τα μαγαζιά που πουλούσαν κρύσταλλα Βοημίας. Στη βιτρίνα είδε ότι πωλούνταν τρεις υπέροχες πόρπες, ακριβώς όπως εκείνη που είχε κάνει δώρο στη γυναίκα του. Έκπληκτος μπήκε μέσα να ρωτήσει και ο μαγαζάτορας τον ενημέρωσε για το κοντινό εργοστάσιο όπου κατασκευάζονταν. 

    Ο Άντον αποφάσισε να πάει να το επισκεφθεί και από περιέργεια να ρωτήσει μήπως ψάχνουν για δουλειά. Προς μεγάλη του έκπληξη, όταν ζήτησε να δει τον εργοστασιάρχη, οι τεχνίτες τον οδήγησαν σε ένα μεγάλο γραφείο όπου αντίκρισε ... τον νεαρό που είχε εισβάλει στην κουζίνα του εκείνη τη νύχτα πριν από χρόνια. Βέβαια, είχε αλλάξει αρκετά. Είχε συνέλθει από τα δεινά και φαινόταν όμορφος. Και, όχι μόνο είχε συνέλθει, αλλά είχε μεγαλουργήσει χάρη στην ευκαιρία που του είχε δώσει ο Άντον. 

    Μόλις αντίκρισε τον Άντον ο πρώην κατάδικος, έπεσε στην αγκαλιά του. Για να μην τα πολυλογώ, ο Άντον έγινε πραγματικός πατέρας του Λεόν. Μα και εκείνος δεν τον άφησε από δίπλα του ποτέ και τον βοήθησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Όσο για τους γιους του, κατάλαβαν τη σοφία του πατέρα τους και συμφιλιώθηκαν με τον Άντον. 

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Το παραμύθι της Στ. Τσ. του Α΄4:

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα δάσος που υπήρχαν μεγάλα δέντρα είχαν φτιάξει τη φωλιά τους διάφορα είδη πουλιών. Ανάμεσά τους ένα γεράκι και ένα σπουργίτι, που ζούσαν εκεί μαζί με τα μικρά τους. Οι φωλιές των δύο πουλιών ήταν κοντά και ποτέ δεν πείραζε το ένα το άλλο.

    Ένα βράδυ, μια μεγάλη καταιγίδα κατέστρεψε τη φωλιά του γερακιού. Δύσκολα τα κατάφερνε το γεράκι με τα μικρά του χωρίς φωλιά μέσα στο καταχείμωνο. Το σπουργίτι, που η φωλιά του είχε σωθεί, είδε το απελπισμένο γεράκι και, παρότι το φοβόταν, το κάλεσε να μείνει μαζί τους μέχρι να φτιάξει τη νέα του φωλιά. Εκείνο πήρε τα μικρά του και πήγαν. Κάθε μέρα σκεφτόταν το καλό που του έκανε το σπουργίτι, ενώ παράλληλα είχε την τάση να το σκοτώσει και να το φάει. 

    Έμεινε στη φωλιά του σπουργιτιού μαζί με τα μικρά του μερικές εβδομάδες. Τόσο του πήρε για να φτιάξει τη νέα του φωλιά. Μόλις ήταν έτοιμη η νέα του φωλιά, ευχαρίστησε το σπουργίτι για τη φιλοξενία και μετέφερε τα μικρά του εκεί. 

    Δυστυχώς όμως, η φυσική τάση του αρπακτικού πουλιού κυριάρχησε.  Ένα βράδυ είδε το σπουργίτι με τα μικρά του που κοιμούνταν στη φωλιά τους, τα άρπαξε και τα έφαγε.

    Το σπουργίτι είχε κάνει μια καλή πράξη, που όμως, δεν του βγήκε σε καλό, γιατί η τάση της φύσης επικράτησε.

 

  

"Το πιο γλυκό ψωμί" εμπνέει τους μαθητές και έτσι φτιάχνουν τα δικά τους παραμύθια

  

Ο ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΛΥΚΟΣ

Από τη μαθήτρια του Α2 Α.Μ

Μια φορά και έναν καιρό σε μία πολιτεία βαθιά μέσα στο δάσος ζούσαν μαζί όλα τα ζώα της φύσης. Σε  ένα σπιτάκι λίγο έξω από την πόλη ζούσε ένας κατάμαυρος λύκος. Ο λύκος ήταν πολύ στενοχωρημένος, γιατί παρ’ όλο που ήταν υγιέστατος, ήταν πολύ παρεξηγημένος. Ήταν ένας πολύ διαφορετικός λύκος από τους συνηθισμένους , ήταν χορτοφάγος και δεν του περνούσε από το μυαλό να φάει κάποιο άλλο ζώο. Παρόλα αυτά όμως όλοι τον φοβούνταν γιατί υπήρχε μία προϊστορία με  τους λύκους.

Μία μέρα, επειδή του είχαν τελειώσει τα τρόφιμα, αναγκάστηκε να πάει στην πόλη να αγοράσει από το μπακάλικο ό,τι χρειαζόταν. Εκείνος δεν είχε πρόβλημα, μα δεν ήξερε πώς θα τον αντιμετώπιζαν. Όταν έφθασε λοιπόν στην πόλη είδε μικρά ζωάκια, κουνελάκια και αλεπουδάκια, να παίζουν κρυφτό , μόλις όμως κατάλαβαν πως τους είχε πλησιάσει ο λύκος, έτρεξαν κατευθείαν μακριά του. Εκείνος στενοχωρημένος συνέχισε προς το μπακάλικο. Όταν έφθασε στο μπακάλικο μία έκπληξη τον περίμενε. Εκεί ήταν ο πρόεδρος και μαζί του οι αστυνομικοί κουνέλια. Ο πρόεδρος φαινόταν πολύ θυμωμένος και είπε:

-Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ; Δεν είπαμε την προηγούμενη φορά που ήρθες και τρομοκράτησες όλο το χωριό πως αν ξαναγυρίσεις θα έχεις κακά ξεμπερδέματα;

-Μα…..

-Σιωπή ,τον διέκοψε ο πρόεδρος τώρα μιλάω εγώ. Συλλαμβάνεσαι για τρομοκράτηση του λαού μου.

Χωρίς να απαντήσει ο λύκος ,απλά ακολούθησε τους αστυνομικούς. Όταν μεταφέρθηκε στο κελί, στεκόταν μπροστά του ένας φύλακας (τίγρης) να τον προσέχει. Όταν έφυγαν όλοι, ο φύλακας τον ρωτάει:

-Ώστε είσαι τόσο άγριος όσο λένε όλοι;

Ο λύκος άνοιξε το στόμα του να απαντήσει μα οι λέξεις δεν έβγαιναν.

-Δεν είσαι, το ξέρω εγώ, και εμένα έτσι με παρεξηγούσαν.. δεν χωράει βλέπεις μια τίγρης σε αυτήν την πολιτεία.

-Ούτε ένας λύκος σαν και εμένα .

-Ο κόσμος βλέπεις δεν δέχεται το διαφορετικό, το καταλαβαίνεις αυτό;

-Τι σημασία έχει τώρα; Θα με αφήσουν εδώ για πάντα και δεν θα προλάβω να δείξω ποιος πραγματικά είμαι .

-Αν μου υποσχεθείς πως θα δώσεις ένα μάθημα σε αυτόν τον κόσμο θα σε ελευθερώσω..

-Αλήθεια, μπορείς να το κάνεις αυτό;

-Εγώ μπορώ, το θέμα είναι αν εσύ μπορείς.

-Φυσικά και μπορώ, το να καταλάβει ο κόσμος εδώ ότι το διαφορετικό είναι αποδεκτό, είναι όνειρο ζωής. Το θέλω πραγματικά…. αλλά θα τα καταφέρω;

-Η θέληση και μόνο δείχνει πως είσαι ικανός για τα πάντα.

Έτσι ο φύλακας ξεκλείδωσε το κελί και τον άφησε να φύγει. Μα όταν έγινε αυτό ο λύκος παρατήρησε τη στενοχώρια του τίγρη.

-Θες να έρθεις μαζί μου , τον ρώτησε.

Εκείνος χαμογέλασε και έτρεξαν μαζί προς την πλατεία του χωριού.

Εκεί ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος , γιατί θα παιζόταν μία παράσταση. Όταν έφθασαν πέρασαν κρυφά από το μεγάλο πλήθος με θάρρος και αποφασιστικότητα! Ανέβηκαν στην σκηνή και άρχισαν να μιλούν. Για κάποιο λόγο ο πρόεδρος και οι αστυνομικοί ούτε που τους πλησίασαν.

-Προσοχή παρακαλώ! Αυτό δεν είναι μέρος της παράστασης απλά θέλουμε να εκφράσουμε την γνώμη μας. Από την στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου ποτέ δεν είχα την ελευθερία ούτε να περπατήσω στον δρόμο. Πάντα πίστευα πως έχω κάποιο πρόβλημα μα τελικά συνειδητοποίησα πως δεν έχω εγώ το πρόβλημα ,μα είναι οι ανασφάλειες που έχει ο καθένας μας  να δείχνει λίγο διαφορετικός. Μα όλοι σε αυτή τη ζωή έχουμε καταντήσει ίδιοι. Το ότι εγώ είμαι λύκος δεν σημαίνει πως μοιάζω με λύκους των προηγούμενων γενιών. Ή ο φίλος μου από εδώ.

-Γιατί να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλο ενώ μπορούμε να το διαβάσουμε και να μάθουμε περισσότερα για αυτό;

Συμπλήρωσε ο φύλακας. Μα τη στιγμή που πήγε να προσθέσει κάτι ακόμη ο πρόεδρος ανεβαίνει πάνω στην σκηνή και ετοιμάζεται να τους επιτεθεί. Αλλά πριν προλάβει να κουνηθεί περισσότερο, σηκώνει ένας πολίτης το χέρι και φωνάζει ρυθμικά;

-Ελευθερία ζωής.

Και αρχίζει όλο το πλήθος να φωνάζει…

Τελικά υπήρξε η ελευθερία , ο πρόεδρος αποσύρθηκε και όλη η πολιτεία ήταν τελείως διαφορετική. Ο λύκος τώρα ζούσε με τον τίγρη σε ένα σπίτι στο κέντρο της πλατείας. Όλοι οι πολίτες ήταν διαφορετικοί μεταξύ τους και πολύ χαρούμενοι. Πρόεδρος έγινε ο τίγρης για πολλά χρόνια αργότερα και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…