Από τον μαθητή του Γ2 Γ.Κ
Αγαπημένε μου μπαμπά,
Καταρχάς δεν ξέρω για ποιον λόγο γράφω αυτό το γράμμα από τη στιγμή που δεν θα το δεις, αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς να οργανώσω τα συναισθήματά μου. Να είσαι σίγουρος πως η παρουσία σου γίνεται όλο και πιο έντονη. Κάθε μεσημέρι, όταν καθόμαστε για να φάμε, είναι πολύ σιωπηλά χωρίς να ακούμε τις δικές σου ναυτικό ιστορίες. Επιπλέον τα σαββατόβραδα έχουμε καταλήξει να μην κάνουμε τίποτα και να νοσταλγώ τις μέρες που παίζαμε όλο το βράδυ επιτραπέζια.
« Γίνομαι κομμάτια» κάθε φορά που με ρωτάνε για εσένα και τι δουλειά κάνεις. Έχει γίνει ρουτίνα να βλέπω φωτογραφίες σου και να μην ξέρω καν αν ζεις. Το ξέρω πως δουλεύεις σαν σκυλί και στερείσαι την οικογένεια για να μη μας λείπει τίποτα αλλά το σημαντικότερο που μου λείπει είσαι εσύ. Να ξέρεις πως η μαμά και τα κορίτσια πηγαίνουν συνέχεια σε κάμποσα εκκλησάκια και προσεύχονται για σένα.
Περιμένω πως και πως όταν έρθεις σπίτι
για να σου πω αυτά που νιώθω, σε έχω ανάγκη σε πολλά
πράγματα και δεν είσαι δίπλα μου. Νιώθω ότι είμαι μόνος μου παγιδευμένος σε έναν τοίχο που δε σπάει με τίποτα.
Πιστεύω ότι η απελπισία με κατακλύζει, όταν προσπαθώ να θυμηθώ την φωνή σου και
να μην τα καταφέρνω. Την άλλη βδομάδα κλείνουν τέσσερα χρόνια που έχω να σε δω
από την τελευταία φορά. Ελπίζω να περνάς καλά στο ναυτικό και να έρθεις σύντομα.
Με αγάπη
Ο γιος σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.