Παραμύθια απ' όλο τον κόσμο...

 Από τους μαθητές του Α2

Τα "Γυάλινα Γιάννινα" εμπνέουν...Οι μαθητές του Α2 και του Α1 γράφουν για τον δικό τους αγαπημένο τόπο...

 

Από την Α.Μ

Από τον Τ.Μ  

Από την Ε.Α

Από την Η. Α

Κρήτη

Το καλοκαίρι

μια σκέψη έχω

στο μυαλό

Πότε θα έρθει η ώρα

να πάμε για μπάνιο βραδινό

Στην ασημένια θάλασσα

της Κρήτης τη μαγεία

βουτάμε μέσα όλοι μας σαν ζωηρά δελφίνια

Μαζί μας άγρυπνος φρουρός

οι Άγιοι Απόστολοι θαλασσινό ξωκλήσσι

Τ' αστέρια μας φωτίζουνε

μέχρι να ανατείλει

Όταν τα "Γυάλινα Γιάννενα" ζωντανεύουν μέσα από εικόνες...

 Από τους μαθητές του Α2

Τα κόκκινα λουστρίνια εμπνέουν...

 

Ο Μιχάλης Γκανάς σε ένα ποίημα "ζωγράφισε" τα Γιάννενα. Οι μαθητές του Α' 4 γράφουν το ποίημά τους για τον δικό τους αγαπημένο τόπο.

       Ε.Σ. και Μ. Πρ. 

                                                                           Γ. Σπ.

 

 Κλ.Χ.

                                                                                                Ν.Σ.

Οι μαθητές φαντάζονται τη συνάντηση Βερόνικας και Ελένης

 Ο Α.Π. του Α΄4 φαντάζεται τη συνάντηση της Βερόνικας με την Ελένη:

Η Βερόνικα με την Ελένη αποφάσισαν να συναντηθούν μετά απ' όλον αυτό τον καιρό που αλληλογραφούν...

- Γεια σου, Βερόνικα!

- Πού ξέρεις το όνομά μου; Ποια είσαι;

- Η φίλη σου η Ελένη.

- Η φίλη μου η Ελένη; Αποκλείεται! Εκείνη δεν έχει κινητικά προβλήματα! 

- Μισό, μισό! Μπορώ να σου τα εξηγήσω όλα! 

- Σαν τι να μου εξηγήσεις δηλαδή;

- Ακου. Όταν αρχίσαμε να μιλάμε, είχα σκοπό να σου αποκαλύψω το κινητικό μου πρόβλημα, μα μετά...

- Μετά τι; Τι άλλαξε στην πορεία;

- Μετά φοβόμουν να σου το αποκαλύψω, γιατί νόμιζα ότι θα σε χάσω. 

- Κάνεις λάθος! Τώρα είμαι πιο θυμωμένη με το ψέμα που μου είπες, αλλά πιστεύω πως δεν το έκανες από κακό. Υποσχέσου μου όμως, πως θα είσαι ειλικρινής μαζί μου στο εξής.

- Εντάξει! Δε θα ξανασυμβεί. Στο υπόσχομαι.

- Τι λες; Πάμε για κανένα καφέ να τα πούμε και λίγο;

- Φυσικά! Να γνωριστούμε και καλύτερα. 

- Τέλεια! Πάμε! 

Η Κλ. Χ. του Α΄4γράφει τον δικό της διάλογο ανάμεσα στις δύο φίλες:

- Γεια, Ελένη! 

- Γεια, Βερόνικα!

- Μα... Γιατί είσαι σε αμαξίδιο;

- Εμμμ...

- Και γιατί δε μου το είχες πει νωρίτερα;

- Κοίτα, δε σου το έλεγα, γιατί φοβόμουν μη με παρατήσεις όπως όλες οι φίλες μου.

- Αφού οι φίλες είναι μαζί σε όλες τις καταστάσεις, και στις εύκολες και στος δύσκολες στιγμές. Και μάλιστα, τώρα που σε βλέπω από κοντά είσαι ακόμα ομορφότερη απ' ό,τι σε είχα φανταστεί.

- Συγγνώμη που δε σου το είπα, αλλά όλοι με κοιτάνε περίεργα, με κοροϊδεύουν και φοβόμουν πως θα έχανα κι εσένα. 

- Μα, Ελένη μου, τις ίδιες καταστάσεις βιώνουμε με τη ρατσιστική συμπεριφορά των συνανθρώπων μας!

- Δίκιο έχεις! Πάμε να παίξουμε κανένα επιτραπέζιο;

Η Μ.Σ. του Α΄4 φαντάζεται το γράμμα της Βερόνικας στην Ελένη, αφού έχει μάθει για το κινητικό της πρόβλημα:

Αγαπητή μου Ελένη,

Αχ, να ήξερες πόσο λυπάμαι που έμαθα για το κινητικό σου πρόβλημα! Όμως, σε όποιο βήμα ακολουθήσεις, εγώ θα είμαι μαζί σου. Αύριο θα έρθω στο απίτι σου. Θα είμαστε μαζί. Θα έρθω να σε φροντίσω. Αφού εσύ δεν μπορείς να περοατήσεις, θα έρθω εγώ. Θα σου μαγειρεύω, θα σε βοηθώ να κάνεις μπάνιο, θα πηγαίνουμε βόλτες. Εγώ θα σε πηγαίνω κι εσύ θα κάθεσαι. Θα πηγαίνουμε για καφέ, για φαγητό, για ψώνια. 

Τα λέμε αύριο το απόγευμα από κοντά.

Με αγάπη,

Βερόνικα

Οι μαθητές του Α1 εμπνέονται από τα παραμύθια κι εμπνέουν γράφοντας τα δικά τους...

 

Ο κακότροπος βασιλιάς

Από τον μαθητή του Α1 Γ.Γ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου. Όμως ήταν κακότροπος, φωνακλάς, άδικος, βασάνιζε τους υπηκόους του και δεν τους έδινε φαγητό. Όποιον του αντιμιλούσε, τον σκότωνε. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος. Ώσπου μια μέρα συνεννοήθηκαν να φύγουν όλοι οι κάτοικοι από τη χώρα, χωρίς να τους πάρουν είδηση. Την άλλα μέρα έψαχνε τους εργάτες του, χτυπούσε πόρτες, παράθυρα, αλλά κανείς δεν ήταν εκεί. Θύμωσε, φώναξε και απείλησε, αλλά τίποτα.

-      -Φέρτε τους πίσω, διέταξε.

-    -  Βασιλιά μου, δεν έρχονται, δεν αντέχουν άλλο αυτή την συμπεριφορά.

Έκατσε και σκέφτηκε πολύ, ήρθαν και οι σοφοί σύμβουλοι.

-      -Έχουν δίκαιο βασιλιά μου οι εργαζόμενοι, το βασίλειο ερήμωσε, τα χωράφια ξεράθηκαν, τα ζώα πέθαναν της πείνας και τα σπίτια χορτάριασαν.

Και τότε πήρε την μεγάλη απόφαση.

-      -Καλέστε τους πίσω και θα τους δώσω ό,τι θέλουν.

Πράγματι έτρεξαν οι ντελάληδες και τους έφεραν πίσω. Ο βασιλιάς τους μίλησε για τα δικαιώματα τους και τους έδωσε ό,τι τους χρωστούσε. Με πολύ κέφι και χαρά άρχισαν να εργάζονται! ι:¨﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ζσμ

τΈκαναν έναν δυνατό και ευτυχισμένο βασιλιά και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Τα πολύτιμα μήλα

Από τον μαθητή του Γ1 Γ.Α

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας  καλόκαρδος άνθρωπος , που ζούσε σε ένα μακρινό χωριό. Εκείνος ο άνθρωπος, κάθε μέρα, περνούσε από ένα χωράφι με μηλιές και μάζευε μήλα για τα φτωχά παιδιά. Μια μέρα, ο ιδιοκτήτης του χωραφιού είδε τον άνθρωπο να μαζεύει μήλα από το χωράφι του και νόμιζε ότι τα έκλεβε. Τότε, ο ιδιοκτήτης άρχισε να φωνάζει και να κυνηγάει τον άνθρωπο, ώσπου τον έπιασε. Ο καλόκαρδος άνθρωπος του εξήγησε πως δεν κλέβει τα μήλα, αλλά τα μαζεύει για να τα δώσει στα φτωχά παιδιά. Ο ιδιοκτήτης δεν το πίστευε, ωστόσο όταν είδε τα παιδιά, όλα άλλαξαν... Από τότε ο άνθρωπος και ο ιδιοκτήτης έγιναν φίλοι και καθημερινά πήγαιναν μαζί τα μήλα στα παιδιά! Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!!

Ο δράκος της Τιφλίδας

Από τον μαθητή Γ. Κ

Μια φορά κι έναν καιρό, στις παλιές εποχές της Τιφλίδας, υπήρχε ένας μύθος για έναν τεράστιο δράκο που ζούσε κάτω από τον πύργο της πόλης. Σύμφωνα με την προφητεία, ένας θνητός θα μπορούσε ν' αντιμετωπίσει τον κίνδυνο που τον απειλούσε,  τον δράκο που περιπλανιόταν στα στενά σοκάκια της πόλης. 

Ένας νέος, ο Λεβάν, ξεχώριζε ανάμεσα στους κατοίκους της Τιφλίδας για το θάρρος και την ευσπλαχνία του. Ο δράκος, ψάχνοντας παντού για τον εκλεκτό, διαπίστωσε πως ο  Λεβάν είχε κάτι ξεχωριστό. Ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να αισθανθεί την παρουσία του και κρατούσε  ωστόσο το θάρρος του αναλλοίωτο. 

Καθώς ο δράκος περιπλανιόταν στα πλακόστρωτα καλντερίμια, ο Λεβάν συνειδητοποίησε την απειλή. Με ανδρεία καρδιά αποφάσισε ν' αντιμετωπίσει το τέρας. Με μια αγωνιώδη μάχη που διήρκεσε ώρες, ο Λεβάν τα κατάφερε. 

Ο δράκος, συνειδητοποιώντας τη δύναμη και την αξιοπρέπεια του Λεβάν, αποφάσισε να εγκαταλείψει την Τιφλίδα. Ο Λεβάν, ήρωας πια της πόλης, κέρδισε τον σεβασμό των πολιτών κι έγινες σύμβολο ανδρείας και αλληλεγγύης.