Ο Δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς...

Πόσο διαφορετική θα ήταν η επικοινωνία των δύο κοριτσιών, αν η Ελένη είχε αποκαλύψει το κινητικό της πρόβλημα στην Βερόνικα; 

Οι μαθητές του Α1 γράφουν γράμματα...

Το γράμμα της μαθήτριας Γ.Β

Αγαπημένη μου Βερόνικα, 

Πολύ στεναχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Η ζωή καμιά φορά είναι σκληρή μαζί μας...Πάντως σε καταλαβαίνω απόλυτα. Οι γείτονες της πολυκατοικίας σου είναι απαράδεκτοι. Τι να πω; Συμμερίζομαι απόλυτα την αγανάκτησή σου. 

Ιδιαίτερα συμφωνά με αυτό που γράφεις: πως ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται το διαφορετικό... αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μου. Πολλοί, λόγω της αναπηρίας μου, με κοιτούν παράξενα, λες και τους κάνω κάτι κακό. Αυτή η κατάσταση με στεναχωρεί ιδιαίτερα.. Χτες βράδυ καθόμουν και σκεφτόμουν πως κάποιοι άνθρωποι δεν εκτιμούν το σώμα τους και το θέλουν διαφορετικό... όμως πρέπει να καταλάβουν πως, αν κάποια μέρα τους συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη σε μένα, θα μετανιώσουν που δεν αποδέχονται το σώμα τους, την εμφάνισή τους...

Αλλά ας αφήσουμε τα δικά μου. Είμαι βέβαιη πως πολύ γρήγορα οι γείτονές σου, αν τους εξηγήσεις τα προβλήματά που σου δημιουργούν, θα αντιληφθούν το λάθος τους και θα διαπιστώσουν πως είστε μια φιλήσυχη οικογένεια και οι φόβοι τους θα παραμεριστούν. 

Δε σου γράφω περισσότερα, διότι ο γιατρός μου είπε να ξεκουραστώ, αν θέλω να παίξω αύριο στον αγώνα του μπάσκετ. Θα σου πω και τ' αποτελέσματα!

Χίλια γλυκά φιλάκια

Ελένη

Το γράμμα του μαθητή Γ.Α

Αγαπημένη μου Ελένη, 

σε καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς αντιμετωπίζουμε παρόμοια προβλήματα... Δεν έχει διαφορά ο ρατσισμός απέναντι σ' έναν ξένο και σ' έναν που έχει κινητικά προβλήματα.. μπορεί να μην βλέπεις φόβο στα μάτια του γείτονά σου, αλλά βλέπεις υποκρισία. Δε φταίμε εμείς... Παρόλο που εσύ έχεις οικονομική άνεση, ομορφιά και έρωτα, σου λείπει κάτι σημαντικό, αυτό που λείπει και σε μένα... κι αυτό είναι η αποδοχή της διαφορετικότητάς μας...

Παραμύθια απ' όλο τον κόσμο...

 Από τους μαθητές του Α2

Τα "Γυάλινα Γιάννινα" εμπνέουν...Οι μαθητές του Α2 και του Α1 γράφουν για τον δικό τους αγαπημένο τόπο...

 

Από την Α.Μ

Από τον Τ.Μ  

Από την Ε.Α

Από την Η. Α

Κρήτη

Το καλοκαίρι

μια σκέψη έχω

στο μυαλό

Πότε θα έρθει η ώρα

να πάμε για μπάνιο βραδινό

Στην ασημένια θάλασσα

της Κρήτης τη μαγεία

βουτάμε μέσα όλοι μας σαν ζωηρά δελφίνια

Μαζί μας άγρυπνος φρουρός

οι Άγιοι Απόστολοι θαλασσινό ξωκλήσσι

Τ' αστέρια μας φωτίζουνε

μέχρι να ανατείλει

Όταν τα "Γυάλινα Γιάννενα" ζωντανεύουν μέσα από εικόνες...

 Από τους μαθητές του Α2

Τα κόκκινα λουστρίνια εμπνέουν...

 

Ο Μιχάλης Γκανάς σε ένα ποίημα "ζωγράφισε" τα Γιάννενα. Οι μαθητές του Α' 4 γράφουν το ποίημά τους για τον δικό τους αγαπημένο τόπο.

       Ε.Σ. και Μ. Πρ. 

                                                                           Γ. Σπ.

 

 Κλ.Χ.

                                                                                                Ν.Σ.

Οι μαθητές φαντάζονται τη συνάντηση Βερόνικας και Ελένης

 Ο Α.Π. του Α΄4 φαντάζεται τη συνάντηση της Βερόνικας με την Ελένη:

Η Βερόνικα με την Ελένη αποφάσισαν να συναντηθούν μετά απ' όλον αυτό τον καιρό που αλληλογραφούν...

- Γεια σου, Βερόνικα!

- Πού ξέρεις το όνομά μου; Ποια είσαι;

- Η φίλη σου η Ελένη.

- Η φίλη μου η Ελένη; Αποκλείεται! Εκείνη δεν έχει κινητικά προβλήματα! 

- Μισό, μισό! Μπορώ να σου τα εξηγήσω όλα! 

- Σαν τι να μου εξηγήσεις δηλαδή;

- Ακου. Όταν αρχίσαμε να μιλάμε, είχα σκοπό να σου αποκαλύψω το κινητικό μου πρόβλημα, μα μετά...

- Μετά τι; Τι άλλαξε στην πορεία;

- Μετά φοβόμουν να σου το αποκαλύψω, γιατί νόμιζα ότι θα σε χάσω. 

- Κάνεις λάθος! Τώρα είμαι πιο θυμωμένη με το ψέμα που μου είπες, αλλά πιστεύω πως δεν το έκανες από κακό. Υποσχέσου μου όμως, πως θα είσαι ειλικρινής μαζί μου στο εξής.

- Εντάξει! Δε θα ξανασυμβεί. Στο υπόσχομαι.

- Τι λες; Πάμε για κανένα καφέ να τα πούμε και λίγο;

- Φυσικά! Να γνωριστούμε και καλύτερα. 

- Τέλεια! Πάμε! 

Η Κλ. Χ. του Α΄4γράφει τον δικό της διάλογο ανάμεσα στις δύο φίλες:

- Γεια, Ελένη! 

- Γεια, Βερόνικα!

- Μα... Γιατί είσαι σε αμαξίδιο;

- Εμμμ...

- Και γιατί δε μου το είχες πει νωρίτερα;

- Κοίτα, δε σου το έλεγα, γιατί φοβόμουν μη με παρατήσεις όπως όλες οι φίλες μου.

- Αφού οι φίλες είναι μαζί σε όλες τις καταστάσεις, και στις εύκολες και στος δύσκολες στιγμές. Και μάλιστα, τώρα που σε βλέπω από κοντά είσαι ακόμα ομορφότερη απ' ό,τι σε είχα φανταστεί.

- Συγγνώμη που δε σου το είπα, αλλά όλοι με κοιτάνε περίεργα, με κοροϊδεύουν και φοβόμουν πως θα έχανα κι εσένα. 

- Μα, Ελένη μου, τις ίδιες καταστάσεις βιώνουμε με τη ρατσιστική συμπεριφορά των συνανθρώπων μας!

- Δίκιο έχεις! Πάμε να παίξουμε κανένα επιτραπέζιο;

Η Μ.Σ. του Α΄4 φαντάζεται το γράμμα της Βερόνικας στην Ελένη, αφού έχει μάθει για το κινητικό της πρόβλημα:

Αγαπητή μου Ελένη,

Αχ, να ήξερες πόσο λυπάμαι που έμαθα για το κινητικό σου πρόβλημα! Όμως, σε όποιο βήμα ακολουθήσεις, εγώ θα είμαι μαζί σου. Αύριο θα έρθω στο απίτι σου. Θα είμαστε μαζί. Θα έρθω να σε φροντίσω. Αφού εσύ δεν μπορείς να περοατήσεις, θα έρθω εγώ. Θα σου μαγειρεύω, θα σε βοηθώ να κάνεις μπάνιο, θα πηγαίνουμε βόλτες. Εγώ θα σε πηγαίνω κι εσύ θα κάθεσαι. Θα πηγαίνουμε για καφέ, για φαγητό, για ψώνια. 

Τα λέμε αύριο το απόγευμα από κοντά.

Με αγάπη,

Βερόνικα