Ένα διαφορετικό τέλος

Από την μαθήτρια του Γ2 Σ.Ν.

Μηδέ καλά κατέβηκε, μηδέ στην μέση επήγε
«Τράβα καλέ μ’ τον άλυσο, τράβα την αλυσίδα,
τί όλον τον κόσμο ανείγειρα και τίποτες δεν ήβρα».
Ο ένας πιάνει το μυστρί κι άλλος τον ασβέστη,
πιάει και ο πρωτομάστορας να ρίξει μέγα λίθο.
 
Δειλιάζει ο πρωτομάστορας, τον λίθο να τον ρίξει,
μια σκέψη και μοναδική τον νου του βασανίζει.
Η λυγερή αν σκοτωθεί, μονάχος του θα μείνει
στενάχωρος και άκληρος, τη λυγερή να κλαίει.
Μάνα, πατέρας, χωριανοί μαζί του να πενθούνε,
κι ας όλοι πλέον ξέρουνε τα αίτια του θανάτου.
 
Φωνάζουν οι μάστορες, στριγγάνε οι μαθητάδες
«Τί περιμένεις, μάστορα, τον λίθο δεν τον ρίχνεις;
Σάμπως αν την αφήσουμε το ίδιο δεν θα είααι;
Για τ’ άτιμο γεφύρι αυτό, που να σταθεί δεν λέει,
λύση έδωσες το πουλί και οφείλεις να τ’ ακούσεις»
 
Η λυγερή συνέχιζε τ’ αντρός της να μιλάει
αλλά απάντηση ουδέν, ο άντρας συλλογιέται,
αλάλιασε το κεφάλι του να βρεί τι θε να κάνει.
Η καρφιά εβρόνταγε, την λογική να πολεμήσει
και να σωθεί η λυγερή, η νεαρή γυναίκα.
 
Βήματα ακούγονται, γυρνάνε, τί να δούνε;
Ο αδερφός της λυγερής κοντά τους περπατάει.
Την αδελφή αντίκρισε, στην πρώτη την καμάρα
κι αμέσως την ετράβηξε για να την βγάλει έξω.
 
Ο αδερφός εθύμωσε, τί έγινε νογάει
«Την αδελφή μου βρήκατε, απάνθρωποι εργάτες;
Έξυπνη είναι, όμορφη, στολίδι για το σπίτι.
Άλλη γυναίκα στο χωριό δεν θέλατε να βρείτε;
Πιο άξια και πιο καλή από αυτήν δεν θα δείτε.
Αμ, βέβαια, ο πρωτομάστορας να πάρει την ευθύνη»
 
Σωπάνε όλοι οι μάστορες και από φόβο τρέμουν,
σιωπή μεγάλη απλώθηκε και η λυγερή να κλαίει
φοβούμενη τον άντρα της και τις κακές βουλέψεις,
για το γεφύρι τούτο δω που να σταθεί δεν λέει.
 
Βαστάει ο αδερφός την λυγερή και φεύγουν
προορισμός τους το χωριό και πίσω δεν κοιτάνε.
Η λυγερή τον πρωτομάστορα ποτέ δεν ξαναείδε,
ο γάμος καταστράφηκε και η πληρωμή του ήρθε,
που βούλησε την λυγερη να την δολοφονήσει.
Πενθεί ο πρωτομάστορας την λυγερή γυναίκα,
που ούσα όμως ζωντανή, σ’ αυτόνε δεν ανήκει.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

 

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς... λογοτεχνούμε παίζοντας! Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α2 έγραψαν ομαδικά και συνεργατικά ένα ποίημα. Θέμα του ποιήματος; Τι άλλο από το καλοκαίρι...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή

ο ήλιος χορεύει και λάμπει

τα πουλιά κελαηδούν

και τα παιδιά παίζουν ζωηρά

όλη μέρα στην ακρογιαλιά

μέσα στη θάλασσα κάθε βουτιά

ξεδιπλώνεται κόσμος μαγικός 

να, ένας αστερίας κι ένας αστακός

κοχύλια κι αμμουδιά 

λάμπουν στον ήλιο μαγευτικά

και τα δελφίνια χορεύουν σαν τρελά

Ωχ, να και η Ελενίτσα η χαρωπή που ακούει μουσική

και με την Ειρήνη τραγουδεί

Τόσο αρμονικά, όσο ο ήλιος την ανατολή

την βλέπω κάθε Κυριακή

και τρέχω σαν τρελή

τρέχω με τους φίλους μου μαζί

γεμίζουμε νερομπάλονα πολλά 

και τα πετάμε έξω στην ακρογιαλιά

Με το ψαροντούφεκο ώρες στη θάλασσα πολλές

φέρνω καλές ψαριές

Περνάμε ωραία και καλά

να δύσει ο ήλιος περιμένοντας

τρώγοντας παγωτό βανίλια

και ρίχνοντας βότσαλα στη θάλασσα.

Τα "Γυάλινα Γιάννενα"... μια ζωγραφιά...

 Από τη μαθήτρια του Α2 Κ.Μ

Κι αν το διήγημα "Ο Κωνσταντής" συνεχιζόταν...; Οι μαθητές δίνουν τη δική τους συνέχεια στην ιστορία

 

Από τη μαθήτρια του Α2 Α.Μ

... Τελικά όταν έφθασε στο σπίτι της, η κυρία Δέσποινα, ενθουσιασμένη, δεν βρήκε κανέναν εκεί… Άρχισε να πανικοβάλλεται, μήπως τελικά ήταν κακή ιδέα να μείνουν μαζί και ένιωσε άβολα και έφυγε ή μήπως κάτι άλλο… Ό,τι και να είχε συμβεί η κυρία Δέσποινα ήταν καταρρακωμένη. Ξαφνικά ακούει το τρίξιμο της πόρτας και τρέχει να δει ποιος είναι. Ο Κωνσταντής ήταν… αμέσως εκείνη άρχισε να του κάνει ερωτήσεις όπως: πού ήταν, με ποιον, τι είχε συμβεί κτλπ. Όταν πια σταμάτησε να μιλάει η κυρία Δέσποινα , ο Κωνσταντής σήκωσε το κεφάλι του να την  κοιτάξει και η κυρία Δέσποινα είδε δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια του.

-Τι έχει συμβεί, τον ρώτησε.

Εκείνος δεν έγνεψε.

-Σε παρακαλώ αγόρι μου μην με τρομάζεις  πες μου τι έχει συμβεί;

-Η μαμά μου…

Ο Κωνσταντής δεν μπόρεσε να πει άλλη λέξη και τον έπιασαν πάλι τα κλάματα. Αμέσως χωρίς να πει κάτι η κυρία Δέσποινα έτρεξε να τον αγκαλιάσει:

-Λυπάμαι πολύ. Δεν ξέρω τι να πω. Θέλω να ξέρεις πως αυτό εδώ το διαμέρισμα αν το θέλεις και εσύ μπορεί να γίνει το σπίτι σου, η αγκαλιά σου, το ζεστό σου μέρος…

Τότε ο Κωνσταντής της ανταπέδωσε την αγκαλιά λέγοντας της;

-Σε αγαπώ γιαγιά…

Ο δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς

Οι μαθητές του Α1 φαντάζονται ότι  τα δύο κορίτσια, η Βερόνικα και η Ελένη, συναντιούνται και συζητούν...

                                                        Από τον μαθητή Γ.Α

- Γεια σου, Βερόνικα!

- Ελένη... εσύ είσαι;

- Ναι, Βερόνικα! Εγώ είμαι! ...Συγγνώμη που δε σου είπα νωρίτερα πως έχω κινητικά προβλήματα.. Δεν ήμουν αρκετά σίγουρη αν ήθελα να το πω...

- Μα γιατί, Ελένη; Εγώ δε βλέπω κανένα πρόβλημα! Και ζητώ συγγνώμη για όσα σου έγραφα... Είμαι σίγουρη ότι σε στεναχώρησα και σε έφερα σε δύσκολη θέση. 

- Σε καταλαβαίνω απόλυτα, Βερόνικα. Μη ζητάς συγγνώμη... εμείς οι δυο έχουμε κάτι κοινό: τη διαφορετικότητά μας!

- Ελένη, κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό, ότι δεν έχει σημασία ούτε ο πλούτος, ούτε η καταγωγή, ούτε οι ιδιαιτερότητες, ο διαφορετικός τρόπος ζωής... γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι! Κι εμείς, η καθεμιά με τη διαφορετικότητά της, είμαστε φίλες!

- Και θα παραμείνουμε για πάντα φίλες!

Από τη μαθήτρια Α.Ε

- Γεια σου, Ελένη, χαίρομαι που σε γνωρίζω από κοντά!

- Γεια σου, Βερόνικα! Κι εγώ χαίρομαι!

- Μα σε είχα φανταστεί διαφορετική...

- Ναι το ξέρω... δε σου είχα πει ποτέ για το πρόβλημά μου... Λογικό να είσαι ξαφνιασμένη...

- Μην ανησυχείς! Εγώ σε βρίσκω πολύ όμορφη!

- Ευχαριστώ! Ελπίζω τώρα να νιώθεις ότι κάποιος σε καταλαβαίνει πραγματικά. Κι εγώ αντιμετωπίζω την ίδια απόρριψη... Νιώθω πως είμαι πάντα η δεύτερη επιλογή, λόγω της αναπηρίας μου...

- Επιτέλους, έχω μια φίλη που με καταλαβαίνει! Αλλά εγώ... ούτε δεύτερη επιλογή δεν είμαι.. Τίποτα δεν είμαι. Κανείς δε μου μιλά και μου συμπεριφέρονται λες και δεν αξίζω τίποτα. Κάποιες φορές έτσι νιώθω κι εγώ... για τίποτα δεν αξίζω!

- Μην το λες αυτό! Μην αφήνεις τους άλλους να σε μειώνουν και να σε επηρεάζουν! Αγνόησε όσους σου φέρονται άσχημα και ζήσε τη ζωή σου!

- Ευχαριστώ για τις συμβουλές! Είσαι πραγματική φίλη... Τώρα όμως πρέπει να πηγαίνω...

- Γεια σου, Βερόνικα! Ελπίζω να σε ξαναδώ σύντομα!

- Γεια σου, Ελένη!

Ο Δρόμος για τον παράδεισο είναι μακρύς...

Πόσο διαφορετική θα ήταν η επικοινωνία των δύο κοριτσιών, αν η Ελένη είχε αποκαλύψει το κινητικό της πρόβλημα στην Βερόνικα; 

Οι μαθητές του Α1 γράφουν γράμματα...

Το γράμμα της μαθήτριας Γ.Β

Αγαπημένη μου Βερόνικα, 

Πολύ στεναχωρήθηκα με όσα δυσάρεστα συμβαίνουν τώρα τελευταία. Έχεις δίκιο. Η ζωή καμιά φορά είναι σκληρή μαζί μας...Πάντως σε καταλαβαίνω απόλυτα. Οι γείτονες της πολυκατοικίας σου είναι απαράδεκτοι. Τι να πω; Συμμερίζομαι απόλυτα την αγανάκτησή σου. 

Ιδιαίτερα συμφωνά με αυτό που γράφεις: πως ο περισσότερος κόσμος δεν ανέχεται το διαφορετικό... αυτό ισχύει και στην περίπτωσή μου. Πολλοί, λόγω της αναπηρίας μου, με κοιτούν παράξενα, λες και τους κάνω κάτι κακό. Αυτή η κατάσταση με στεναχωρεί ιδιαίτερα.. Χτες βράδυ καθόμουν και σκεφτόμουν πως κάποιοι άνθρωποι δεν εκτιμούν το σώμα τους και το θέλουν διαφορετικό... όμως πρέπει να καταλάβουν πως, αν κάποια μέρα τους συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη σε μένα, θα μετανιώσουν που δεν αποδέχονται το σώμα τους, την εμφάνισή τους...

Αλλά ας αφήσουμε τα δικά μου. Είμαι βέβαιη πως πολύ γρήγορα οι γείτονές σου, αν τους εξηγήσεις τα προβλήματά που σου δημιουργούν, θα αντιληφθούν το λάθος τους και θα διαπιστώσουν πως είστε μια φιλήσυχη οικογένεια και οι φόβοι τους θα παραμεριστούν. 

Δε σου γράφω περισσότερα, διότι ο γιατρός μου είπε να ξεκουραστώ, αν θέλω να παίξω αύριο στον αγώνα του μπάσκετ. Θα σου πω και τ' αποτελέσματα!

Χίλια γλυκά φιλάκια

Ελένη

Το γράμμα του μαθητή Γ.Α

Αγαπημένη μου Ελένη, 

σε καταλαβαίνω απόλυτα, καθώς αντιμετωπίζουμε παρόμοια προβλήματα... Δεν έχει διαφορά ο ρατσισμός απέναντι σ' έναν ξένο και σ' έναν που έχει κινητικά προβλήματα.. μπορεί να μην βλέπεις φόβο στα μάτια του γείτονά σου, αλλά βλέπεις υποκρισία. Δε φταίμε εμείς... Παρόλο που εσύ έχεις οικονομική άνεση, ομορφιά και έρωτα, σου λείπει κάτι σημαντικό, αυτό που λείπει και σε μένα... κι αυτό είναι η αποδοχή της διαφορετικότητάς μας...

Παραμύθια απ' όλο τον κόσμο...

 Από τους μαθητές του Α2